6.5.08
Metraxes atopadas: A reutilización nunha sociedade saturada de imaxes (continuación do día anterior)
Esta práctica conocida como found footage terá un gran desenvolvemento posteriormente cando aparezan os soportes videográficos. Relacionado con isto está o concepto de Manovich de metamedia. Este autor sinala que os anos sesenta supoñen o inicio desta nova etapa:
“La para entonces tremenda acumulación de producciones de múltiples media, junto con el cambio de una sociedad industrial centrada en la producción de bienes a una sociedad de la información centrada en el procesamiento de datos (cambio que se hizo evidente al principio de la década de los setenta), cambia las reglas del juego. Cobra más importancia encontrar maneras efectivas y eficientes de tratar el volumen de material acumulado, que producir más material o hacerlo de formas distintas”
Entramos polo tanto nunha especie de época helenística de enciclopedismo audiovisual na que a análise do existente desplaza á creación do novo (a frase é miña pero debo admitir que non me quedou nada mal :)). Non é de extranar que esta práctica do found footage esteña vencellada tamén coa posmodernidade e teña gran protagonismo dende a década dos oitenta:
“Tal como se puso de relieve a principios de los años ochenta, la cultura ya no intenta innovar. El reciclaje sin fin y la cita de contenidos de los media, estilos y formas artísticas del pasado, se convierten más bien en el nuevo estilo internacional de la sociedad saturada por los media. En pocas palabras, la cultura se ocupa ahora de reelaborar, recombinar y analizar el material ya acumulado en múltiples media”.
Probablemente esta práctica de “metraxe atopada” sexa agora mesmo unha das dominantes no eido do audiovisual artístico. É evidente que a gran cantidade de arquivos fílmicos e televisivos, a importancia que estas imaxes tiveron na configuración do noso imaxinario cultural e o avance da dixitalización e dos programas informáticos que “democratizaron” a técnica da montaxe favoreceron o desenvolvemento desta práctica que hoxe en día está case ao alcance de calquera persoa.
Etiquetas: Isaac Marcel, Posmodernidade e cinema
5.5.08
Metraxes atopadas: A reutilización nunha sociedade saturada de imaxes
O consumismo voraz que fai avanzar a economía capitalista leva ao reemplazo, non ao mantemento. As cidades satúranse así de residuos cos que o artista pode traballar, o propio Rauschenberg explicaba do seguinte xeito a súa práctica artística:
“Realmente yo tenía una especie de norma personal. Si daba toda la vuelta a la manzana y no encontraba lo bastante como para trabajar, iba a la siguiente manzana y le daba otra vuelta en cualquier otra dirección… pero ya está. Las obras tenían que parecer tan interesantes como cualquier cosa que sucedía fuera de la ventana.”[1]
Lev Manovich opina que xunto con Rauschenberg, James Rosenquist e Bruce Conner tamén abandonarían a idea de crear imaxes totalmente novas. As súas obras funcionarían así: “como laboratorios de investigación donde yuxtaponen imágenes ya existentes para analizarlas"[2]. Esta idea tan relacionada coa duchampiana de objet trouvé na que a reciclaxe se usa para aportar novos significados é a que Bruce Conner traslada ao mundo do audiovisual no seu filme A movie[3].
A movie é un film trouvé que se basa en imaxes reutilizadas que proceden da ficción de serie B, as películas educativas, a publicidade ou os filmes eróticos. Conner reordena todo este material e compón unha obra nova. En realidade o que constrúe é un collage, un assemblage fílmico no que o interese non recae na filmación de imaxes (posto que estas xa están filmadas) senón no labor de montaxe.
[1] HUGHES, R (2000) El impacto de lo nuevo. El arte en el siglo XX, , Galaxia Gutenberg, Barcelona, p.334.
[2]http://www.uoc.edu/artnodes/esp/art/manovich1002/manovich1002.html
[3] Non é o primeiro que fai isto.
Etiquetas: Isaac Marcel, Posmodernidade e cinema
21.4.08
Vertical Features Remake (Greenaway, 1978): Un exercicio paródico (2/2)
C- Como práctica artística do noso tempo o cinema ten morto mil veces e mil veces ten resucitado.
D.- A posmodernidade cuestionou todo tipo de relatos, desconfiando do autor (¿Quen é? ¿Dende que perspectiva xenérica/moral/xeográfica cóntanos a historia?) e dos relatos que concibimos como "verdades" (os documentais, por exemplo).
D1.- A voz del locutor, a utilización de todo tipo de imaxes e a mención dunha gran cantidade de datos reforzan a idea de verosimilitude.
D2.- Para evidenciar o inestable que pode ser o concepto de veracidade aplicado ao xénero documental Vertical Features Remake artéllase ao redor dunha biografía dun personaxe inventado (Tulse Luper) que sería obxecto de estudo de inexistentes institucións como o Institute of Reclamation and Restoration (IRR).
D2a.- Partindo disto Greenaway crea unha enmarañada estrutura. Un enrellado cheo de subniveis no que se chega a cuestionar a posible falsedade dun protagonista que nunca existiu.
D2b.- Partindo disto Greenaway crea unha enmarañada estrutura. Un enrellado cheo de subniveis no que se chega a cuestionar en repetidas ocasións a inexactitude dunha obra fílmica que nunca existiu.
E1- O resultado é polo tanto unha parodia dos structural films.
E2.- O resultado é polo tanto unha parodia dos documentais.
E4.- O resultado é polo tanto unha parodia das baleiras disputas academicistas.
E3.- O resultado é polo tanto unha autoparodia: A vinganza do montador de documentais e a sátira dun excineasta estructural que se autocita en obras que supuostamente tería realizado Tulse Luper.
F.- parodia s.f. Imitación feita con ánimo de ridiculizar unha obra, un xénero literario serio, o estilo dun escritor ou a calquera persoa ou cousa. Aquilo, máis que eleccións, foi unha parodia. CF. caricatura, simulacro.O “Quixote” é unha parodia dos libros de cabaleiros heroicos.
Etiquetas: Isaac Marcel, Posmodernidade e cinema
20.4.08
Vertical Features Remake (Greenaway, 1978): Un exercicio paródico (1/2)
B.- A parodia inclúe un compoñente de sátira ou burla sobre o orixinal que o pastiche non ten por que ter. Neste sentido podemos considerar Vertical Features Remake como unha parodia dun structural film. Nembargantes, a exactitude e insistencia coa que Greenaway repite as características da estética da que se burla fai que o seu Vertical Features Remake se convirta en certo modo, aínda que en principio poida resultar parodóxico, nun structural film que protesta contra si mesmo, contra a condición dominante que durante unha época tivo este “método” nos círculos cinéfilos.
“Vertical Features Remake is a love-hate, or more appropriately, celebration-criticism, of structural method, unthinkingly and stupidly dominant in film circles at that time. If you claimed to be a structuralist your credentials were good enough to receive film-financing. Five years before you had to be a good Marxist-Socialist Feminist and then the coffers would be open, five years later, you could get financed if you demonstrated Political Correctness and a love of California” (http://petergreenaway.org.uk/vfr.htm).
B2.-Nigel Andrews explícao do seguinte xeito:
"The fascination with academic methodicality which pervades Greenaway's work, sometimes in comic battle with its opposite - nature, spontaneity, instinct - sometimes standing alone, reaches fetishistic dimensions in Vertical Features Remake." (http://petergreenaway.org.uk/vfr.htm)
Etiquetas: Isaac Marcel, Posmodernidade e cinema
18.7.07
Artigos de crítica ética-estética ou un aspirante a snob atrapado no sentido común por Isaac Marcel
Hibridismos, high concepts, remakes e secuelas (A tríade final ¿Ou non? 3 de 3).
O que interesa é vender a idea a un produtor e para elo pénsase que o mellor xeito de facelo é buscar algo que sexa “al mismo tiempo parecido y diferente.” (AUGROS, 2000, 76). Mirado dende esta perspectiva industrial apostar polo remake e a secuela parece algo lóxico. Un remake (salvo extrañas excepcións) supón renovar unha vella historia, adaptar o que se pensa que foi un filme interesante a un espectador actual. No caso específico de Hollywood a compra de dereitos de películas foráneas explícase tamén porque “los norteamericanos no van a ver (...) películas extranjeras ”. (AUGROS, 2000, 77) ademáis á industria hollywoodiense lle sae moito máis barato mercar estas ideas que veñen tradicionalmente de Europa ou Asia que desenvolver un guión orixinal.
As secuelas aprovéitanse do éxito dun filme e seguen desenvolvendo a súa idea. Exemplo disto son as sagas inacabables de Rocky, Viernes 13, La Guerra de las Galaxias e, no caso español, quizáis o exemplo máis coñecido de secuela sexan os tres Torrente de Santiago Segura. Aínda que no box-office “en general, se calcula que una secuela sólo puede aspirar al 60% de la película original” (AUGROS, 2000, 78) a industria cinematográfica actual segue a apostar por facer segundas e terceiras partes debido á facilidade que ofrecen estes productos á hora de vender os seus dereitos ás televisións e para continúar co tirón xerado polas personaxes protagonistas ou pola historia.
Etiquetas: Isaac Marcel, Posmodernidade e cinema
17.7.07
Artigos de crítica ética-estética ou un aspirante a snob atrapado no sentido común por Isaac Marcel
Posmodernidade e cinema.No caso dos films do actual capitalismo global sucedería o mesmo. Procurarían identificarse con varios xéneros para acadar captar a atención dos diferentes grupos demográficos. Esta mixtura de xéneros non sería “un capricho posmoderno” (ALTMAN, 2000, 195) senón un medio polo que conseguir a máxima rendabilidade, feito que estaría favorecido pola presentación de proxectos en forma de high concepts. A economía do tempo fai que os proxectos se fagan visuais con tan so un par de palabras. Por exemplo, Alien, el octavo pasajero (Ridley Scott, 1979) presentouse como un “Tiburón en el espacio” (AUGROS, 2000, 76)
Etiquetas: Isaac Marcel, Posmodernidade e cinema
16.7.07
Artigos de crítica ética-estética ou un aspirante a snob atrapado no sentido común por Isaac Marcel
Hibridismos, high concepts, remakes e secuelas (A tríade final ¿Ou non? 1 de 3).
Contra do que sucede coa arte/cinema da modernidade e os seus teóricos que defendían que a historia de cada arte evolucionaba cara a autonomía e a especifidade na procura dunha arte/cinema puros. O cinema posmoderno tende a explicarse con vocablos que “connotan apertura, multiplicidad, pluralidad, heterodoxia, contingencia e hibridismo”(STAM, 2001, 343). Por elo non nos debe estrañar que na maioría das ocasións se nomee a mixtura de xéneros como unha das características definitorias do cinema posmoderno e neste sentido é frecuente citar a Blade Runner (Ridley Scott, 1982), un mix de cinema negro e ciencia ficción, como o exemplo máis característico.
Etiquetas: Isaac Marcel, Posmodernidade e cinema
13.7.07
Artigos de crítica ético-estética ou un aspirante a snob atrapado no sentido común
Tiburón (s) -Terceira parte da triloxía precuélica-
Con este panorama a única saída para acadar que as grandes produccións sexan rendibles é a de facer dese tipo de películas “un intertexto comercial dinámico” (SCHATZ, 2004, 392) que sexa “máis proceso que producto” (SCHATZ, 2004, 392) e que chegue a implicar a diferentes sectores da sociedade, incluso, na súa fase creativa. Un produto deseñado para un mercado multimedia que poida ser consumido por diferentes tipos de espectador en múltiples contextos.
Cita sobre as citas: Podedes consultar quen é Thomas Schatz nesta ligazón. A obra que citei de Hueso é esta. Para aqueles que non coñezan a este catedrático do departamento de historia da arte da Universidade de Santiago tedes información sobre el nesta web. Se estudiades en Santiago e vos gusta o cinema non dubidedes en pillar as súas asignaturas aínda que sexa de libre configuración.
Etiquetas: Isaac Marcel, Posmodernidade e cinema
12.7.07
Artigos de crítica ético-estética ou un aspirante a snob atrapado no sentido común
Posmodernidade e cinema. Unha visión transferida e transferible.Tiburón (s) -Segunda parte da triloxía precuélica-
A promoción de Tiburón marcou a pauta a seguir de moitas películas posteriores. Nun contexto de ocio cada vez máis diversificado os filmes necesitan convertirse en auténticos fenómenos culturais para captar a atención do seu cliente potencial e rendabilizar os seus grandes presupostos. Para elo utilizan complexas estratexias de mercadotecnia que moitas veces fan que a comercialización de obxectos relacionados coa película sexa máis rendible que o propio produto audiovisual.
Etiquetas: Isaac Marcel, Posmodernidade e cinema
11.7.07
Artigos de crítica ético-estética ou un aspirante a snob atrapado no sentido común
Tiburón (s) -Primeira parte da triloxía precuélica-
Ao definir o posmodernismo como “la lógica cultural del capitalismo tardío” (JAMESON, 1991, 117) Jameson continuou coa idea benjaminiana de revelar as importantes conexións que existen entre a economía e a estética. Dentro desta perspectiva, a idea de intertextualidade tería que ser interpretada, como suxire Altman, en relación á extraordinaria proliferación do entretemento narrativo provocado polo desenvolvemento dunha cultura consumista e dos medios de comunicación de masas. Estes factores inclinarían “la balanza de la mezcla genérica típica (experiencia vital / experiencia textual) de forma pronunciada hacia la experiencia de textos anteriores”. (ALTMAN, 2000, 254).
Cita sobre as citas: Hoxe toca ciber ou sexa nen tempo nen cartos para poñer ligazóns nas citas. Outro día, non moi lonxano, será.
Etiquetas: Isaac Marcel, Posmodernidade e cinema
9.7.07
Artigos de crítica ético-estética ou un aspirante a snob atrapado no sentido común
Posmodernidade e cinema. Unha visión transferida e transferible.Falar de nostalxia, pastiche e parodia no cinema é falar inevitablemente de Woody Allen. O pastiche e a parodia están sobre todo nas primeiras obras de Allen, aquelas nas que a base estrutural da narración é o sketch, falo de Toma el dinero y corre (1969), Bananas (1971), El dormilón (1973) ou La última noche de Boris Guschenko (1975). Como cinema nostálxico poderiamos calificar as súas películas La rosa púrpura de El Cairo (1985), Días de Radio (1987), esa particular reinterpretación da comedia musical que é Todos dicen I love you (1996) ou incluso Manhattan (1979) na que amosa en branco e negro a Nova York que lle é contemporánea. Pero é sen dúbida nun xogo borgiano como Zelig (1983) onde a visión posmoderna aplicada ao pasado, na liña timidamente teorizada por Rosenstone (ROSENSTONE, 1997, 165), ten un dos seus máximos expoñentes.
Cita sobre as citas: Mentras teña tempo e internet gratis poñerei nas citas a ligazón á obra referida. No caso de Rosenstone a web ligada trae ademáis un comentario moi interesante.
Etiquetas: Isaac Marcel, Posmodernidade e cinema
8.7.07
Artigos de crítica ético-estética ou un aspirante a snob atrapado no sentido común
As últimas películas, pero non as derradeiras (Secuela)
“El pastiche, como la parodia, es la imitación de un estilo peculiar o único, es decir, idiosincrático, como ponerse una mascara estilística o hablar en un lenguaje muerto. Pero es una práctica neutral de esa mímica, sin el motivo ulterior de la parodia, amputando el impulso satírico, desprovisto de risa y de la convicción del que, junto a la lengua anormal que se ha tomado prestada, todavía existe alguna sana normalidad estilística. El pastiche es, por lo tanto, parodia neutra, una estatua con las cuencas de los ojos vacías.” (JAMESON, 1991, 36).
Etiquetas: Isaac Marcel, Posmodernidade e cinema
7.7.07
Artigos de crítica ético-estética ou un aspirante a snob atrapado no sentido común
Todo continúa, os setenta e os oitenta non foron nin o fin da historia, nin da arte, nin da pintura, nin do cinema. O que pasou foi que os discursos lexitimadores que apuntalaban estes relatos foron cuestionados, xa dende os sesenta, e entraron en crise. Non hai fe no progreso, como escribe, C. Thiebaut: “El desvanecimiento de la idea de programa o de proyecto, va así, de la mano de la imposibilidad de pensar (...) el tiempo histórico como progreso, como secuencia o como proceso –siquiera frágil y falible- de aprendizaje” (THIEBAUT, 1999, 390). As preguntas xa non se respostan con dogmas e predomina un perspectivismo relativista ás veces desmitificador e sempre nihilista.
“Películas como American Graffiti (American Graffiti, 1973) para los norteamericanos, Indochina (Indochine, 1991) para los franceses, y las películas de nostalgia Raj como Oriente y Occidente (Heat and Dust, 1982), Pasaje a la India (A Pasaje to India, 1984) para los ingleses expresan un melancólico sentido de pérdida respecto a lo que se supone eran tiempos más grandes y mejores.” (STAM, 2001, 347).
Nota sobre as notas: Como esta xeira de anotacións vai para tempo, para aforrar tempo e cartos de ciber non completarei as notas bibliográficas ata o último post desta serie.
Etiquetas: Isaac Marcel, Posmodernidade e cinema
