PERIFÉRICOS

Contara esa anécdota entre os meus colegas unha e mil veces e sempre acadaba arrincar un sorriso así que a tiña máis que preparada para soltala ante os meus compañeiros de crase pero cando chegou ese momento ninguén se riu.

Eu estaba nese pequeno estrado que ten a crase soltando a anécdota infalible e o único que conseguín foi a indeferencia dos meus compañeiros e algún boquexo. Sentínme como un humorista fracasado, como alguén que experimentou a sastifacción de facer rir pero que de súpeto perdou ese don.

¡Menos mal que os profesores non me avaliaban por gracioso!