31.8.06
Pepepaco ou un eremita en Cork
Entre o pintoresco e o sublime (I)
Hoxe en día en Irlanda hai "plenty of money" (como me dixo un taxista "indíxena", moi simpático pero que me meteu un "clavada" de nove euros e medio por levarme menos de dez minutos no taxi). Con eses cartos están refacendo o país (mellorando as comunicacións que por estrada non son moi boas) e ese precisamente é o reto que ten Irlanda, seguir compatibilizando ese crecemento económico co seu maior activo: a natureza.
Porque Irlanda é un pouco como Galicia ou Galicia un pouco coma Irlanda. O caso é que cando eu estiven en Irlanda sentíame un pouco como na casa, vendo paisaxes que nunca vira pero que me soaban de algo. As frisonas pastaban nos campos fotografadas polos turistas españois (non me imaxino chegando a casa é dicindo: "Mira avoa está é un vaca irlandesa, parecen igual que as daquí pero teñen diferente acento"). As ovellas (algunhas co morro negro) andaban ceibes e tiñan unha marca de cor (imaxino que para identificar ao seu propietario). Un pouco como aquí pero diferente, algo máis arcádico, como un deses fondos ideais que imaxinaban os pintores tardorenacentistas italianos.
O certo é que esta anotación tamén se podería chamar "ética e estética" (o que pasa é que non lle quero facer a competencia a Isaac Marcel, ese gran damnificado polo ciclón Borjamari) porque da gusto ver prados verdes (case fosfóritos) sobre os que se ergue unha colina ao pe dun lago no que hai un paisano pescando tranquilamente, ou nos que non hai ninguén. Ou parar nun val ao carón dunha pequena ponte de pedra onde mires cara onde mires non ves ningunha casa, ningunha persoa, ningún animal e todo esta perfectamente coidado.
Un pode tirar conclusións e dicir: así se comprende a pintura paisaxista inglesa. ¡¡Cuidadiño, cuidadiño, que os irlandeses non son ingleses!!. Aínda que vexan o Big Brother en Channel 4, falen inglés e non gaélico e se paseen con camisetas do Liverpool. Eles teñen a Guiness e os británicos non.
To be continued...
|
Entre o pintoresco e o sublime (I)
Hoxe en día en Irlanda hai "plenty of money" (como me dixo un taxista "indíxena", moi simpático pero que me meteu un "clavada" de nove euros e medio por levarme menos de dez minutos no taxi). Con eses cartos están refacendo o país (mellorando as comunicacións que por estrada non son moi boas) e ese precisamente é o reto que ten Irlanda, seguir compatibilizando ese crecemento económico co seu maior activo: a natureza.
Porque Irlanda é un pouco como Galicia ou Galicia un pouco coma Irlanda. O caso é que cando eu estiven en Irlanda sentíame un pouco como na casa, vendo paisaxes que nunca vira pero que me soaban de algo. As frisonas pastaban nos campos fotografadas polos turistas españois (non me imaxino chegando a casa é dicindo: "Mira avoa está é un vaca irlandesa, parecen igual que as daquí pero teñen diferente acento"). As ovellas (algunhas co morro negro) andaban ceibes e tiñan unha marca de cor (imaxino que para identificar ao seu propietario). Un pouco como aquí pero diferente, algo máis arcádico, como un deses fondos ideais que imaxinaban os pintores tardorenacentistas italianos.
O certo é que esta anotación tamén se podería chamar "ética e estética" (o que pasa é que non lle quero facer a competencia a Isaac Marcel, ese gran damnificado polo ciclón Borjamari) porque da gusto ver prados verdes (case fosfóritos) sobre os que se ergue unha colina ao pe dun lago no que hai un paisano pescando tranquilamente, ou nos que non hai ninguén. Ou parar nun val ao carón dunha pequena ponte de pedra onde mires cara onde mires non ves ningunha casa, ningunha persoa, ningún animal e todo esta perfectamente coidado.
Un pode tirar conclusións e dicir: así se comprende a pintura paisaxista inglesa. ¡¡Cuidadiño, cuidadiño, que os irlandeses non son ingleses!!. Aínda que vexan o Big Brother en Channel 4, falen inglés e non gaélico e se paseen con camisetas do Liverpool. Eles teñen a Guiness e os británicos non.
To be continued...
Comments:
Publicar un comentario
