21.6.05
Touriño
O reclamo musical conseguiu encher as cadeiras do acto coa axuda dos guiris boquiabertos que non tiñan nen idea de que se estaba a celebrar alí. A esta banda que versioneaba pop seguiuna un grupo vangardista de percusionistas folk, unha especie de reviosismo da música e da estética tradicional galega. Con tanto pandereteiro e tamborileiro contemporáneo vestido de kung fu os guiris agora si xa estaban totalmente desorientados.
Rematou a perfomance neofolk e comezou a música triunfal do PSdG. Saíu á escea a teloneira que arrincou os sorrisos con algún chiste con gracia, coma a irónica definición de Fraga que a pesar de ser en galego consegiu que o grupo de sevillanos que estaban detrás de min non paranse de rir e aplaudir.
Despois deste intervención humorística sen proxectos políticos saíu a escea o candidato á Xunta: Emilio Pérez Touriño (EPT). Alemáns, galegos, franceses, andaluces e algún estadounidense axitaban as bandeiras vermellas do partido, poucas veces na súa carreira política dará Touriño un mitín tan mulicultural.
O primeiro que fixo o candidato ao entrar ao escenario foi darse unha aperta con Díaz Pardo, que vai aínda máis vello que Fraga. Supoño que con este xesto de flash de foto e conexión en directo Touriño quería vencellar socialismo e galeguismo porque todo político galego pretende apropiarse do galeguismo é por iso polo que Fraga reparte Medallas Castelao (se o esquelete do filomarxista Castelao puidese ver isto a través dun ollo de vidro, como sucede nunha das súas creacións, prefiriría non ter abandoado a ignorancia do soño eterno).
Do que dixo Touriño non lembro ningunha palabra, nen unha, pura retórica, puro sofismo. Calou Touriño, voltaron a música partidista a tope e os guiris abandeirados. No Obradoiro resoaban as bombas de palenque mentras a catedral dourada polo verán miraba en camiseta de manga curta o espectáculo de pirotécnia socialista.
Como remate da festa a verbea que correu a cargo dun Gurruchaga enfraquetado como o pingüino de Batman que segue nos seus oitenta. O poliartista basco deu un concerto ao ritmo dalgunha letra de Dylan e Lennon. Non sei se de gañar Touriño a TVG agradecerá estes servicios prestados. A pregunta que xordería daquela sería inquedante pero inevitable ¿Será Gurruchaga o novo presentador de Luar? e de ser así ¿Acabará Gayoso en Telelugo?.
O recuncho de don Manuel
(Foto: Efe Fonte: elmundo.es)
|
A música que proviña do Obradoiro interrompeu o meu estudio da Rank británica. Entre os máis de trinta graos e as versións de grupos pop dos oitenta era imposible estudar. Así que salín da Biblioteca Xeral de Santiago para ver a santo de que viña tanta festa (esta vez o Apóstolo e o seu Xacobeo tiñan pouca culpa). Sen pretendelo atopeime co acto de peche de campaña do PSdG-PSOE (os socialistas galegos).
O reclamo musical conseguiu encher as cadeiras do acto coa axuda dos guiris boquiabertos que non tiñan nen idea de que se estaba a celebrar alí. A esta banda que versioneaba pop seguiuna un grupo vangardista de percusionistas folk, unha especie de reviosismo da música e da estética tradicional galega. Con tanto pandereteiro e tamborileiro contemporáneo vestido de kung fu os guiris agora si xa estaban totalmente desorientados.
Rematou a perfomance neofolk e comezou a música triunfal do PSdG. Saíu á escea a teloneira que arrincou os sorrisos con algún chiste con gracia, coma a irónica definición de Fraga que a pesar de ser en galego consegiu que o grupo de sevillanos que estaban detrás de min non paranse de rir e aplaudir.
Despois deste intervención humorística sen proxectos políticos saíu a escea o candidato á Xunta: Emilio Pérez Touriño (EPT). Alemáns, galegos, franceses, andaluces e algún estadounidense axitaban as bandeiras vermellas do partido, poucas veces na súa carreira política dará Touriño un mitín tan mulicultural.
O primeiro que fixo o candidato ao entrar ao escenario foi darse unha aperta con Díaz Pardo, que vai aínda máis vello que Fraga. Supoño que con este xesto de flash de foto e conexión en directo Touriño quería vencellar socialismo e galeguismo porque todo político galego pretende apropiarse do galeguismo é por iso polo que Fraga reparte Medallas Castelao (se o esquelete do filomarxista Castelao puidese ver isto a través dun ollo de vidro, como sucede nunha das súas creacións, prefiriría non ter abandoado a ignorancia do soño eterno).
Do que dixo Touriño non lembro ningunha palabra, nen unha, pura retórica, puro sofismo. Calou Touriño, voltaron a música partidista a tope e os guiris abandeirados. No Obradoiro resoaban as bombas de palenque mentras a catedral dourada polo verán miraba en camiseta de manga curta o espectáculo de pirotécnia socialista.
Como remate da festa a verbea que correu a cargo dun Gurruchaga enfraquetado como o pingüino de Batman que segue nos seus oitenta. O poliartista basco deu un concerto ao ritmo dalgunha letra de Dylan e Lennon. Non sei se de gañar Touriño a TVG agradecerá estes servicios prestados. A pregunta que xordería daquela sería inquedante pero inevitable ¿Será Gurruchaga o novo presentador de Luar? e de ser así ¿Acabará Gayoso en Telelugo?.
O recuncho de don Manuel
(Foto: Efe Fonte: elmundo.es)
Na foto don Manuel a noite dos resultados electorais o 19 de xuño do 2005 (¿Presidente?).
Comments:
Publicar un comentario
