PERIFÉRICOS

Como o resto da cidade en Manhattan as relacións dos persoaxes están continuamente en movemento e a pesar da frase de Ike “Bueno, yo no creo en las relaciones extraconyugales. Creo que la gente debería unirse de por vida, coma las palomas o los católicos” , posición que non debe estar moi lonxana á do propio Allen “(...) estoy en contra de los matrimonios de poca duración; considero que los míos son alguna señal de algún tipo de fracaso” (McCANN, 1990, 165), Nova York será tamén no amor a capital do transitorio. Así Emily e Yale, baixo a aparencia de parella perfecta non están a pasar un bo momento. Yale confésalle a Ike que mantén unha relación paralela con outra muller. Resulta curioso como estas confesións se repiten sitemáticamente no cine de Allen, esta necesidade de contar accións ou emocións tanto a un amigo coma ao psicoanalista (o oftalmólogo ateo que confesa a súa infidelidade pedíndolle consello a un rabino en Delitos y Faltas). E de novo aparece o Allen moralista, hai cousas que non están ben e a infidelidade de Yale non está ben por iso lle provoca un sentimento de culpa. En Allen será importantísimo o sentimento de culpa, un tema que será central na filmografía do que probablemente é o director máis admirado por el, o sueco Igmar Bergman.