11.4.08
Pepepaco ou un eremita nun sitio normal
Probablemente este sexa o último ano que viva en Xetafe. Non levo moito tempo aquí (ano e medio máis ou menos) pero xa me sinto un pouco xetafeño. A cidade (unha aldea grande) é moi agradable, está chea de vellos con chandal e de parellas novas multiculturais con fillos pequenos. Todos eles quedan a pasear pola rúa onde eu vivo, a Calle Madrid.
Cando sae unha raioliña de sol, sobre todo nas mañáns dos domingos, a rúa (moita dela peonal) énchese de xente. Como pasaba antigamente coas prazas maiores os que viven nesta cidade andan pola Calle Madrid (cara o Concello ou cara a Universidade) para verse e deixarse ver.
Nesta rúa é tamén onde quedan os xetafenses xunto á Cibelina, monumento involutariamente kitsch, para celebrar as victorias deportivas ou as derrotas épicas como a desta noite.
A cousa comezou mal, un expulsado no principio do partido, demasiado para un Bayern que é moito Bayern. Sen embargo... ¡Goooooooooooolllllll! Sorpréndome a min mesmo enriba do sofá berrando por un partido de fútbol como había anos que non berraba. Eu tan intelectual e analítico (calificacións autoparódicas) ¡Menos mal que estaba so na casa!
"¡Que pase o tempo! ¡Que pase o tempo e que chegue o minuto noventa! ¡Xa está feito! ¡Xa está feito!" Non foi así, o equipo alemán marcou xusto antes de que rematase o partido. Non había nada que facer. O Geta con dez, fundido fisicamente tras un incrible partido e toda unha prórroga por diante. E cando ninguén daba un euro por eles marcan un segundo gol e logo un terceiro. 3-1. ¡Menudo espectáculo! Aínda que había algo que cheiraba a derrota épica 3-1 era un colchón suficiente para estar tranquilo.
Pero como dixo Arsenio cando perdeu a liga co Depor: "La liga derrepente te la quitan de los fuciños". Nos dous minutos finais chegaron os goles alemáns que sentenciaron o partido. Outra vez, non podía ser. Eche a sorte do pobre.
Camacho, mentras comentaba o encontro, dixo de Xetafe que era un barrio madrileño. Non é así, Xetafe é unha cidade industrial, outra cousa é que un se sinta nela coma nun barrio. Un dos epicentros dese Madrid Sur ao que tan pouco mira Esperanza Aguirre dende o seu marquesado da Comunidade. Un sitio normal.
A cousa comezou mal, un expulsado no principio do partido, demasiado para un Bayern que é moito Bayern. Sen embargo... ¡Goooooooooooolllllll! Sorpréndome a min mesmo enriba do sofá berrando por un partido de fútbol como había anos que non berraba. Eu tan intelectual e analítico (calificacións autoparódicas) ¡Menos mal que estaba so na casa!
"¡Que pase o tempo! ¡Que pase o tempo e que chegue o minuto noventa! ¡Xa está feito! ¡Xa está feito!" Non foi así, o equipo alemán marcou xusto antes de que rematase o partido. Non había nada que facer. O Geta con dez, fundido fisicamente tras un incrible partido e toda unha prórroga por diante. E cando ninguén daba un euro por eles marcan un segundo gol e logo un terceiro. 3-1. ¡Menudo espectáculo! Aínda que había algo que cheiraba a derrota épica 3-1 era un colchón suficiente para estar tranquilo.
Pero como dixo Arsenio cando perdeu a liga co Depor: "La liga derrepente te la quitan de los fuciños". Nos dous minutos finais chegaron os goles alemáns que sentenciaron o partido. Outra vez, non podía ser. Eche a sorte do pobre.
Camacho, mentras comentaba o encontro, dixo de Xetafe que era un barrio madrileño. Non é así, Xetafe é unha cidade industrial, outra cousa é que un se sinta nela coma nun barrio. Un dos epicentros dese Madrid Sur ao que tan pouco mira Esperanza Aguirre dende o seu marquesado da Comunidade. Un sitio normal.
Etiquetas: Eremita en Xetafe
Comments:
Publicar un comentario
