PERIFÉRICOS

Parece que Feijoo ándalle facendo as beiras a Quin. Touriño pasa bastante de Feijoo e Quin, sempre co seu cartaz itiniterante de vicepresidencia, deixase querer. O PP xa non sataniza ao Bloque porque tras o furacán tropical Fraga non lle deben saír as contas da maioría absoluta nas seguintes e a política é unha cuestión de pactos. Non creo que o Bloque chegue a pactar, polo menos nas próximas, co PP. Extraños compañeiros de cama fai e fixo a política pero polo de agora os pepeiros e os bloqueiros seguen pertencendo a diferentes especies. A Quin a cousa non lle ven mal, de líder extremista e radical (como escoitei eu un día nunha emisora plurinacional, non direi o nome porque todos sabedes cal é) aparece agora como alguen máis dialogante e con máis talante que o propio EPT. E todos sabemos o importante que é o diálogo nesta nova España, "esta España mía, esta España nuestra" pero "señorías" non esquezamos o importante que tamén é a praxe, porque senón todo o falado se queda (citando ao clásico) en verbas, verbas, verbas...

Anda a xente por aquí falando de traballo. Tres historiadores de arte falando de futuro laboral. Supoño que cada un representa un pouco a perspectiva laboral do historiador de arte: unha esta a facer un máster, outro vai seguir estudando e outra buscarase a vida do que poida. Faltarían o "opositor" (que non é máis que seguir estudando) e o "enchufado" (todo un clásico no mundo da cultura porque a cultura está chea de caciques, con pintas de progres e sen garavata, pero caciques ao fin e ao cabo).

Chámame un amigo catalán todo preocupado polo da tormenta tropical reconvertida. Dígolle que o furacán que anunciaban foi un fraude, que quedouse en bastante pouco (menos mal tamén).

Prendo a tele a ver que din e vexo que nas canles buscan imaxes do mini-furacán para saciar as espectativas do espectador. A estes xornalistas pásalle como a moitos investigadores que teñen unha idea preconcibida e enchen as páxinas das súas teses de doutoramento de pensamentos ao servizo dos intereses propios, importándolle nalgúns casos bastante pouco os feitos (o tratamento histórico da Guerra Civil é un exemplo bastante evidente).

Imaxino ao equipo da televisión de turno no coche todos desesperados en busca de imaxes. "¡Para, para! Mira aí hai unha árbore caída, ímola gravar". Conectando en directo co mar da Costa da Morte de fondo (¡Miren que ondas máis grandes!). Falando cos mariñeiros que non saíron a faenar e cos nenos que están todos ledos porque non tiveron colexio.

E é que Galicia ten unha imaxe de víctima e de catastrofe natural porque aos "pobriños" galegos sempre nos pasa algo. O caso é rendabilizar a desgraza nun proceder que sempre é o mesmo. Sensibilización social, promesa de axudas do governo central, axudas que poucas veces se fan efectivas. Todos pensabamos que coa riqueza que ía producir o "Plan Galicia" iamos encontrar polo menos un curro interesante (incluso os historiadores de arte), pero desafortunadamente as catástrofes naturais duran nas novas menos que a fichaxe dun carísimo xogador de fútbol e rematan por interesar soamente á oposición que busca rentabilizar as desgrazas alleas en votos.

Un joven coruñés organiza su propio rapto para sacarle dinero a su padre


La unidad de delincuencia de la policía nacional y dos agentes especializados llegados expresamente de Madrid pasaron tres días investigando un secuestro en A Coruña que resultó ser el plan de autorrapto de un joven de 20 años que pretendía sacarle 10.000 euros a su padre para viajar a Punta Cana y comprarse una moto. (...)


Adrián llevaba tiempo tratando de poner en práctica un autosecuestro para estafar a sus padres y llegó a solicitar, en los foros de la Red que frecuentaba, voluntarios que lo secuestrasen. (...)


Finalmente, su novia y dos amigas más accedieron. Así, el sábado 10 de septiembre el joven salió del trabajo en torno a la una de la mañana y ya no regresó a la casa de sus padres, donde reside. Al día siguiente, tampoco acudió al trabajo en la pizzería y fue entonces cuando su padre recibió la primera llamada de los supuestos secuestradores. «¿Eres el padre de Adrián?, lo tenemos secuestrado, reúne 10.000 euros, tienes quince días», escuchó este hombre, que llegó a pensar que se trataba de una broma y colgó.


Adrián, el camarero que urdió su secuestro, y sus tres compinches tendrán que responder ante la Justicia por simular un delito, un hecho que les puede reportar penas de cárcel y multas importantes.


Ninguno tiene antecedentes policiales, pero se mostraron especialmente duros con las amenazas que realizaron a la familia de Adrián. «El chaval está bien, pero si alguien avisa a la policía, el chaval puede morir. Nos mantendremos en contacto», llegaron a escribir en uno de los numerosos mensajes que enviaron al teléfono de un hermano de Adrián. No obstante, los agentes también aseguran que fueron poco prudentes, ya que las chicas usaron sus propios móviles para negociar el rescate y por eso fueron localizadas muy pronto.

Mail

"Don Luis Ariquistain, escritor y diputado socialista (tendencia Largo Caballero), trabaja día y noche para que en la Constitución ponga que España es una República de trabajadores. Al parecer, esto molesta a mucha gente. Se busca una fórmula. Es ésta: España es una República de trabajadores de todas clases. La gente se queda más tranquila. El caso es pasar el rato.

El texto del artículo constitucional al que hacemos referencia ha sido telegrafiado a todos los rincones del mundo y ha provocado innumerables carcajadas. Las más ilustres se han producido en Ginebra, cuando Briand, presidente del Consejo de la Sociedad de Naciones, viendo entrar a Lerroux, Madariaga y a tres o cuatro profesores más de la delegación española, ha dicho, reloj en mano, constatando que llegaban una hora tarde:

-Voilà les travailleurs.

Lerroux se sienta, ve que todo el mundo se ríe y le pide al delegado que tiene al lado que le explique la causa de la hilaridad:

-¡Ah, claro, claro...! -añade Lerroux, que no ha entendido ni jota de lo que acaban de decir-. No faltaría más..."

Mail

Era unha revolución intelectual, artística e subvencionada de pinchos gratis, roupa made in China e güisquis con Coca-Cola. Unha revolución sen revolucionarios desas que non cambiarán o mundo pero que polo menos dan para unha boa discusión na que cae algún vaso que outro ou na que a cervexa se derrama nun pantalón alleo. ¡Disculpe señorita pero foi o ímpetu revolucionario! Danos colaterais do ardor insurrecto. ¡Que continúe a noite! ¡Rapaz, sírveme outra copa que de aquí ou sae unha revolución ou un bo poema!

Mail

Escribo esto na rúa Madrid de Xetafe. A rúa está ateigada de xente que vai e vén, non sei cara onde van nin de onde veñen, creo que pasean polo pracer de pasear, por ser vistos e por atopar a algún coñecido, como se facía antes aorredor das prazas maiores ou os domingos na rúa principal da vila.
---------------------------------------------------------------------------------------------

Pla dicía que cando estaba en Madrid escribía porque nunca había nada que facer. Supoño que hoxe a min pásame o mesmo.
------------------------------------------------------------------------------------------------

A viaxe a Madrid foi terrorífica, nove horas en bus con todo o cansanzo acumulado pola tensión dos exames é demasiado.
-----------------------------------------------------------------------------------------------

A iso das oito chego a Xetafe vía Cercanías. Fago tempo na cafeta da estación tomando un zume de melocotón e pregúntolle a dous nacionais o camiño á Carlos III, parace ser que queda preto así que vou andando.
------------------------------------------------------------------------------------------------

Tras moito buscar polo Campus atopo o edificio "Ortega y Gasset" (Hai que dicir que nestes detalles a Carlos III ten un toque retro-masón-ilustrado que me mola bastante).

------------------------------------------------------------------------------------------------

Fago cola e como sempre xorden problemas cos trámites (son unha auténtica teupa nesto dos cuestións administrativas)

------------------------------------------------------------------------------------------------

Non é fácil atopar en Xetafe un hotel (penso que hai máis prazas hoteleiras no centro de Vilalba que en Xetafe centro). Probo nun con boa pinta pero xa está cheo. Tras moito andar, buscar e preguntar atopo o Hostal Colón onde pillo unha individual ao prezo de corenta euros (un día é un día). A habitación non é moi alá pero...

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Mentras estou escribindo isto achegáseme "El Canario" persoaxe literario que tamén visita Santiago ofrecendo os seus mini-libros á xente. Pregúntame se estou escribindo unha novela ou un guión cinematográfico. Contéstolle que ningunha das dúas cousas. "Pues yo estaba convencido que era un guión cinematográfico". Sorrío. Dime que que tal ando de fondos para colaborar coa súa causa literaria. Dígolle que mal (cousa absolutamente certa). "Eres gallego, aún estuve yo en Santiago hace poco". Agasállame co seu minilibro Pepinete el de los mofletes y la niña del patinete e agarimosamente dame a man dicindo "Bienvenido".

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Hoxe é deses días nos que ela diría que teño cara de triste. E si que estou un pouco triste....

-----------------------------------------------------------------------------


Mail

Na Irlanda de hoxe non se ven torres de formigón con vistas ao mar, montes ateigados de neo-muíños brancos, nin bosques cheos de eucaliptos (ou "alcolitros" como diría a miña avoa). Supoño que entenderon antes ca nós a potencialidade estético/económica que ten a paisaxe.