28.2.06
De casualidade atopeime con lembranzas clasificadas nunha carpeta chea de po (en plan película de sobremesa de Antena 3). Entre as cousas que tiña gardadas na carpeta está esta curiosa carta ao director publicada o dez de novembro do dos mil un en El Correo Gallego en plena efervescencia da loita-esmorga pseudorrevolucionaria anti-LOU:
Magosto libertario
O manchego Anselmo Covirán no seu libro Trazos plurales de una España singular di que: "Al gallego se le gana o se le pierde por el estómago. No hay nada peor que invitar a un gallego a un banquete que no cumpla sus espectativas, ¡cuantitavemente hablando, claro!". Sen chegar a eses extremos, hai algo de certo nestas frases.
O outro día celebrouse un magosto libertario, na Facultade de Xeografía e Historia. Algúns fomos alí simplemente a beber viño e comer castañas. Pero, cando chegamos, con británica puntualidade como require un acto así, xa non había castañas, quizá nunca as houbese, e para 250 persoas só había tres caixas de viño.
Foi decepcionante para a xente que foi sen propósito de reinvidicación pero co propósito de pasalo ben. Sen castañas e sen viño quedounos só o refuxo dunha gaita despistada e o tocar de pandeireteas ao enxebre ritmo de "Apaga o candil", igualiño que no "Luar".
Uxío Masuco Mandante
Santiago
27.2.06
Good bye Fraga
Nun primeiro intre atópase cun panorama que lle causa un fondo pesar (Zapatero de presidente estatal, Touriño de presidente autonómico e o peor ¡Fraga fóra de Galicia!, de senador en Madrid). Pero afortunadamente co regreso á vida cotiá Isolina observa como todo segue igual. Seguenna carretando amablemente para ir votar cando hai eleccións, ademáis no concello governanlle os "seus" e o mellor de todo, Baltar segue sendo presidente da Deputación. Todo segue igual agás que lle quitaron o Supermartes, unha mágoa.
|
Isolina de oitenta anos, veciña de Cartelle (provincia de Ourense) e simpatizante de toda a vida do Partido Popular (bueno de toda a vida, de toda a vida, digamos que dende a democracia que antes non existía Alianza Popular, ademáis tampouco se sentía mal co réxime político anterior) esperta milagrosamente do coma despois de estar inconsciente durante catro anos.
Nun primeiro intre atópase cun panorama que lle causa un fondo pesar (Zapatero de presidente estatal, Touriño de presidente autonómico e o peor ¡Fraga fóra de Galicia!, de senador en Madrid). Pero afortunadamente co regreso á vida cotiá Isolina observa como todo segue igual. Seguenna carretando amablemente para ir votar cando hai eleccións, ademáis no concello governanlle os "seus" e o mellor de todo, Baltar segue sendo presidente da Deputación. Todo segue igual agás que lle quitaron o Supermartes, unha mágoa.
26.2.06
Eche cousa seria (EDITORIAL)
A morte tiña un prezo: unha morea de votos.
Neste governo participaba Mariano Rajoy (actual líder da oposición) que hoxe clama ao ceo porque "supón" que o actual governo socialista está a dialogar con ETA, organización á que o actual presidente, José Luis Rodríguez Zapatero, que eu saiba, nunca definiu co eufemismo de "movimiento de liberación vasco".
Pero o peor non é a actitude hipócrita e irresponsable, ademáis do pouco sentido de estado que está demostrando Mariano Rajoy. O peor, non e iso, non, o máis lamentable é a triste instrumentalización política da dor real das víctimas do terrorismo, dor construída sobre mortes inocentes.
|
A morte tiña un prezo: unha morea de votos.
Houbo un tempo, cando o PP governaba España, no que o presidente do governo (daquela José María Aznar) referíase a ETA como "movemiento de liberación vasco" e no que xente importante do partido (coma Fluxá ou Zarzalejos - o irmán do actual director do diario ABC-) se reuniron con líderes etarras, na mesma mesa, diante deles, para buscar unha saída consensúada ao situación do País Basco (en galego penso que é con "b").
Neste governo participaba Mariano Rajoy (actual líder da oposición) que hoxe clama ao ceo porque "supón" que o actual governo socialista está a dialogar con ETA, organización á que o actual presidente, José Luis Rodríguez Zapatero, que eu saiba, nunca definiu co eufemismo de "movimiento de liberación vasco".
Pero o peor non é a actitude hipócrita e irresponsable, ademáis do pouco sentido de estado que está demostrando Mariano Rajoy. O peor, non e iso, non, o máis lamentable é a triste instrumentalización política da dor real das víctimas do terrorismo, dor construída sobre mortes inocentes.
25.2.06
Artigos de crítica ético-estética ou un aspirante a snob atrapado no sentido común por Isaac Marcel.
Arquitectura e paisaxe
Neste día de amencer blanco, de neve e frío, quedeime pensando nunha pregunta que escoitei formular na radio: ¿Pode ser a beleza dunha posta de sol un motivo suficiente para parar unha obra?
24.2.06
Do deber ser do historiador....
La primera misión del historiador es devolver a la sociedad aquella historia de la que los aparatos institucionales la han desposeído. Interrogar a la sociedad, escuchar lo que dice, esta es, a mi entender, la principal tarea del historiador. En vez de contentarse con utilizar los archivos lo que debería hacer es crearlos, o contribuir a su creación: filmar, entrevistar a aquellos a los que nunca han dejado hablar ni testificar. El historiador tiene el deber de quitar a los organismos de poder el monopolio que ellos mismos se han atribuido, su pretensión de ser la única fuente de la historia, porque no satisfechos con dominar la sociedad, estos organismos (gobiernos, partidos políticos, iglesias, sindicatos) pretenden ser su conciencia. El historiador tiene que hacer además ver a la sociedad la existencia de esta falacia.
(Marc Ferro: Historia contemporánea y cine)
23.2.06
Antonia sempre está sorrindo.
Xosé é un estudante ao que non lle gusta saír.
Rufo é un can que vagabundea pola rúa Algalia de arriba.
Antonio é outro estudante ao que lle encanta saír.
Josep é un catalán que fala galego cun pechado acento catalán.
Prieto soña con ter traballo cando remate a carreira.
Candida é adicta á cocaína.
Souto é un pouquiño chulo pero boa xente.
Santiago é un farmaceutico cantabro que estudou na Universidade de Santiago.
|
Xosé é un estudante ao que non lle gusta saír.
Rufo é un can que vagabundea pola rúa Algalia de arriba.
Antonio é outro estudante ao que lle encanta saír.
Josep é un catalán que fala galego cun pechado acento catalán.
Prieto soña con ter traballo cando remate a carreira.
Candida é adicta á cocaína.
Souto é un pouquiño chulo pero boa xente.
Santiago é un farmaceutico cantabro que estudou na Universidade de Santiago.
Gabriel é un profesor de universidade que está farto de que Antonio sendo un estudante con moita capacidade non rasque bola e aprobe raspado.
22.2.06
E hoxe en PERIFÉRICOS todo un himno xeracional...
con isto nos críamos (isto pode explicar moitas cousas), así que afinen voces e a cantar.
Andante
Soy un gnomo,
y aquí en el bosque soy feliz
bajo un árbol vivo yo
junto a su raíz.
Soy un gnomo
y simplemente con mirar
todo lo que piensas tu
podré adivinar.
Soy 7 veces más fuerte que tu,
muy veloz,
y siempre estoy de buen humor.
Soy un gnomo,
el más anciano del lugar,
uso hierbas que yo se que pueden curar.
Soy un gnomo,
muy diminuto y bonachón,
si me quieres conocer pon mucha atención.
Allegrissimo
Evitando a los enemigos, a los trolls y a las mofetas, con mi gorro y con mi zorro,voy corriendo de aquí para allá, ten cuidado no me pises si es que estás cogiendo setas,no sea que cometas una barbaridad.
Andante
Soy 7 veces más fuerte que tu,
muy veloz,
y siempre estoy de buen humor.
Por esos caminos, bajo las estrellas, me encuentro secretos que nunca diré.Trabajo, tranquilo, en mil y una cosas, con Lisa y los gemelos yo siempre estaré. (Desta última parte non me lembraba eu)
|
con isto nos críamos (isto pode explicar moitas cousas), así que afinen voces e a cantar.
Andante
Soy un gnomo,
y aquí en el bosque soy feliz
bajo un árbol vivo yo
junto a su raíz.
Soy un gnomo
y simplemente con mirar
todo lo que piensas tu
podré adivinar.
Soy 7 veces más fuerte que tu,
muy veloz,
y siempre estoy de buen humor.
Soy un gnomo,
el más anciano del lugar,
uso hierbas que yo se que pueden curar.
Soy un gnomo,
muy diminuto y bonachón,
si me quieres conocer pon mucha atención.
Allegrissimo
Evitando a los enemigos, a los trolls y a las mofetas, con mi gorro y con mi zorro,voy corriendo de aquí para allá, ten cuidado no me pises si es que estás cogiendo setas,no sea que cometas una barbaridad.
Andante
Soy 7 veces más fuerte que tu,
muy veloz,
y siempre estoy de buen humor.
Por esos caminos, bajo las estrellas, me encuentro secretos que nunca diré.Trabajo, tranquilo, en mil y una cosas, con Lisa y los gemelos yo siempre estaré. (Desta última parte non me lembraba eu)
21.2.06
¿Sabes cal é colmo dun galego de esquerdas?
Nacer en Ferrol, vivir en Vilalba e veranear en Perbes. Chamarse José Antonio e que aínda por riba te chamen Pepe.
Nacer en Ferrol, vivir en Vilalba e veranear en Perbes. Chamarse José Antonio e que aínda por riba te chamen Pepe.
20.2.06
Artigos de crítica ético-estética ou un aspirante a snob atrapado no sentido común por Isaac Marcel.
A propósito da obra de Suso Fandiño na Chocolateria -Santiago de Compostela- (Derradeira anotación).
Interesante obra pero...
1.- O artista adopta unha actitude típica da posmodernidade que é a de amosar os problemas pero non dar solucións. A postura de "francotirador" da arte resulta moi cómoda nestes tempos de incertidume: critico, ironizo, destrúo e amoso as contradiccións pero non constrúo, non intento levar a arte cara novos camiños. É unha postura case "parternalista" ("ves neno esto está mal") que se queda na superficie e non investiga no que sería verdaderamente interesante: a construcción dunha nova linguaxe artística.
2.- Este modelo de arte que fai unha necesaria "labor desinfectante" non é novo. É certo que non hai que caer na innovación como cliché, nen na innovación fácil (moitas veces ligada á provocación) pero si que durante a historia a arte dixo cousas diferentes nas distintas épocas. A lucidez desta obra sería deslumbrante nos anos sesenta pero hoxe soa a algo xa mil veces repetido.
19.2.06
Artigos de crítica ético-estética ou un aspirante a snob atrapado no sentido común por Isaac Marcel
A propósito da obra de Suso Fandiño na Chocolateria -Santiago de Compostela- (Terceira anotación).
O apocalíptico rancio sentenciará: "Iso que carallo vai ser arte, iso son caixas".
E o integrado voydeguay se repitirá a si mesmo: "Isto é arte, isto ten que ser arte, isto seguro que é arte". Razonando do seguinte xeito "Porque se está nunha galería, nun museo, nun centro de arte ou nun espazo artístico ten que ser arte". É dicir, que o que é arte xa non dependería da vontade do artista senón do arbitrio do galerista. É dicir, o galerista autodenomina o espazo que posee coma artístico e polo tanto todo o que se expoña nel é arte.
Ben, o certo é que a cuestión do que é arte e do que non é arte sorprendententemente non está de moda. Moitos teoricos da arte, ante a incapacidade de dar unha resposta clara e concisa preferiron dar un salto para diante evitando esta inevitable cuestión básica para a arte contemporánea.
O concepto do que é arte ou do que non é arte é un concepto que troca co paso do tempo, non hai unha explicación perenne, intemporal que sirva para diferenciar o que é arte ou o que non é arte. Imaxino que para moitos críticos da época o que facían os pintores impresionistas era todo menos arte e hoxe ninguén dubida de que esas pinturas son arte.
O verdadeiro temor do crítico artístico é aparecer coma un "rancio". O medo máis grande do crítico de arte é pasar a historia como alguén que non entendeu a arte do seu tempo, pecado capital nos tempos que corren. Por iso a solución máis fácil é a do integrado: "Todo é arte, e punto".
Voltando a exposición de Fandiño, haberá que respostar á pregunta de onte ¿Estas caixas son arte?.
Ben, chegado a este punto, recorremos como case sempre á descontextualización do obxecto artístico, que serve para converter a case todo en arte. Mellor ca iso poderíamos falar, case en termos relixiosos, a pesar de que vimos que Fandiño criticaba a concepción da arte coma relixión, da "transfiguración do obxecto artístico". É dicir, a arte sen aparencia de arte. As caixas de Fandiño son arte (aínda que non semellen ser arte) non pola vontade mística do artista, non poque esteñan expostas nun "espazo artístico", senón porque agochan tras de si unha coherente reflexión artística.
Si amigos, chegamos inevitablemente aos dominios da arte conceptual pero neste caso sen desmaterialización do obxecto. A dictadura conceputal da arte contemporánea, que non por ser case unha "tiranía" (menosprezando a forma) deixa de ser arte.
18.2.06
Artigos de crítica ético-estética ou un aspirante a snob atrapado no sentido común por Isaac Marcel
A propósito da obra de Suso Fandiño na Chocolateria -Santiago de Compostela- (Segunda anotación).
Escribía o día anterior a ese non-espazo temporal que foi o estudio e realización destes últimos exames que a obra que Fandiño pensou para a Chocolatería parecíame interesante. Entendo que un se pode preguntar ¿Como pode resultar interesante artísticamente falando un montón de caixas de cartón iguais que levan inscrito "Esta caixa non contén traballo artístico de ningunha clase" en inglés?.
Pois quizáis o que faga interesante esta obra é que Fandiño adopta unha postura crítica ante a arte concebida como relixión, ante o concepto do obxecto artístico como reliquía e ante os artistas-místicos do tipo Joseph Beuys que convirten en arte calquera obxecto nacido da súa propia vontade .
Por iso estas caixas "sacrílegamente" pódense levar, rachar ou transformar, xa non son un obxecto de culto ao que adorar. Deixan de ser obxectos únicos e irrepetibles, caendo así a aura da arte e do artista e o obxecto exposto agora é o producto dunha realización uniforme en serie do que o asistente a exposición se pode apropiar. O asistente a exposición adquire así un papel protagonista, tanto que se a todo o mundo que visita a exposición se lle ocorrese coller unha caixa e leva-la para casa (como fixen eu) remataría a exposición.
Tamén é interesante a inscripción: "Esta caixa non contén traballo artístico de ningunha clase". Lóxicamente as caixas non conteñen ningún obxecto artístico porque están baleiras. Pero a cuestión é ¿Son estas caixas obxectos artísticos?.
17.2.06
Nesto andiven...
La partida de caza de Goya, cartón para tapiz, 1775. Horrible ¿non?
|
8.2.06
Nesto ando...
Heckel: Retrato dun home, xilografía, 1919. Impresionante ¿non?
|
Heckel: Retrato dun home, xilografía, 1919. Impresionante ¿non?
7.2.06
Artigos de crítica ético-estética ou un aspirante a snob atrapado no sentido común por Isaac Marcel
A propósito da obra de Suso Fandiño na Chocolateria -Santiago de Compostela- (Primeira anotación)
Disfruto moito lendo a COMPOSTELA cando se pon a escribir de arte contemporánea. Onte tocoulle as exposicións que hai actualmente na espazo artístico "A Chocolatería" (Santiago de Compostela).
A propósito da obra de Suso Fandiño na Chocolateria -Santiago de Compostela- (Primeira anotación)
Disfruto moito lendo a COMPOSTELA cando se pon a escribir de arte contemporánea. Onte tocoulle as exposicións que hai actualmente na espazo artístico "A Chocolatería" (Santiago de Compostela).
A min interesoume moito esta obra de Fandiño (mañá direi porqué). Caixas apiladas que levan inscrito "Esta caixa non contén obra artística de ninguna clase", pero en inglés (que non sei porque o puxo en inglés tratándose dunha exposición que van ir ver maioritariamente galegos). Caixas coas que un pode facer o que queira: pintalas, cambialas de lugar, rompelas, collelas e levalas (eu teño unha na casa).
Para orientarme perante esta obra eu tamén busquei información no "texto expliacativo de sala" e non entendín nada. Isto soe pasar moito na arte contemporánea. Cando un non ten nada que dicir sobre a obra, ou, aínda peor, cando un non entende a obra, pero ten que falar dela, escúdase en retorcidos termos e citas conspicúas que agochan moitas veces unha falsa erudición. Canto máis leo de arte máis penso que aos grandes da historia da arte ben que se lles entende.
Non sei se é certo pero unha rapaza comentoume que lle escoitara a un crítico de arte que para ser crítico o que había que facer era ler os que os demáis len e escribir os que os demáis queren ler (este crítico polo menos lía sobre arte, outros nin teñen tempo a iso).
5.2.06
Nesto ando...
Ao fondo vese o minarte da mezquita de Samarra (848-852).
Impresionante ¿non?
|
Ao fondo vese o minarte da mezquita de Samarra (848-852).
Impresionante ¿non?
4.2.06
Artigos de crítica ético-estética ou un aspirante a snob atrapado no sentido común por Isaac Marcel
O control da imaxe
Resulta moi interesante ver as diferencias entre como se tratou a información na Guerra de Vietnam e o tratamento da información da última guerra de Iraq.
Na primeira o impacto das imaxes alientou a reacción social que houbo contra o conflicto bélico. En cambio, e coñecendo o sucedido, estes últimos conflictos do Golfo foron guerras de fogos de artificio, guerras sen rostros, guerras "limpas" de edificios destruídos e símbolos caídos pero nas que rara vez aparecía a imaxe dos derrotados.
Tense dito que abusar da utilización de imaxes "do terror da guerra" provoca no espectador unha capa de insensibilidade. O espectador adaptaríase a ver estas imaxes, acostumaríase a elas e non provocarían nel ningún tipo de reacción. Todos podemos ver mortos a mediodía na televisión, case sen prestarlles atención, mentras comemos unha tortilla con patacas e falamos de sexo ou do tempo que vai.
Nembargantes, a imaxe segue "impactando", a pesar das continúas denuncias de asociacións humanitarias sobre o trato vexante que se lle daba aos presos iraquíes nas cárceres, a sociedade estadounidense só reaccionou cando coñeceu as tristemente famosas fotografías.
A imaxe, ten un perigoso grado de verosimilitude. Perigoso porque a través de descontextualizacións e montaxes pode "enganar" á xente, pero, o seu poder moralizador a través dun uso honesto segue sendo necesario hoxe máis ca nunca.
E a pesar da "capa de insensibilidade" algunhas imaxes seguen removendo o estómago (que é onde agora se atopa a conciencia) do espectador e por iso o governo (en galego con"v") dos EE.UU. cuídouse moi moito (a base de xornalistas "encamados") de que non aparecera imaxes das víctimas propias e alleas. E así os heroes nacionais norteamericanos foron só cadaleitos pechados coa bandeira de barras e estrelas enriba.
3.2.06
Nesto andiven...
A. Dürer: The Large Turf (en galego coñécese co nome de Herbas),1503,Watercolor and gouache on paper, 41 x 32 cm; Graphische Sammlung Albertina, Vienna.
Impresionante ¿non?
|
A. Dürer: The Large Turf (en galego coñécese co nome de Herbas),1503,Watercolor and gouache on paper, 41 x 32 cm; Graphische Sammlung Albertina, Vienna.
Impresionante ¿non?
2.2.06
Non sei se eu descansei de PERIFÉRICOS ou foi PERIFÉRICOS quen descansou de min.
|
