30.3.05
TIC-TAC, TIC-TAC, TIC...
Parte da banda sonora (en castelán) da nosa vida:
1.- "Te quiero igual" - Andrés Calamaro
2.- "Pequeñas cosas" - J.M. Serrat
3._ "La chica de ayer" - Nacha Pop
4._ "El Rompeolas" - Loquillo
5._ "El sitio de mi recreo" - Antonio Vega
6._ "La vereda de la puerta de atrás" - Extremoduro
7._ "Insurrección" - El último de la fila
8._ "Princesa" - Sabina
9._ "Dolores se llamaba Lola" - Los Suaves
10._ "Maneras de vivir" - Leño
11._ "La estatua del jardín botánico" - Radio Futura
12._ "La otra orilla" - Los Enemigos
|
Parte da banda sonora (en castelán) da nosa vida:
1.- "Te quiero igual" - Andrés Calamaro
2.- "Pequeñas cosas" - J.M. Serrat
3._ "La chica de ayer" - Nacha Pop
4._ "El Rompeolas" - Loquillo
5._ "El sitio de mi recreo" - Antonio Vega
6._ "La vereda de la puerta de atrás" - Extremoduro
7._ "Insurrección" - El último de la fila
8._ "Princesa" - Sabina
9._ "Dolores se llamaba Lola" - Los Suaves
10._ "Maneras de vivir" - Leño
11._ "La estatua del jardín botánico" - Radio Futura
12._ "La otra orilla" - Los Enemigos
29.3.05
A VIDA, o AMOR e a MORTE ¡Non hai máis!
Non te decides e o tempo corre na túa contra (TIC-TAC, TIC-TAC, TIC...)
|
Non te decides e o tempo corre na túa contra (TIC-TAC, TIC-TAC, TIC...)
28.3.05
"A todos los que como tú, nunca hicieron nada por amor" (La Habitación Roja)
Cando Alvaro Siza fixo o CGAC (Centro Galego de Arte Contemporánea) en Santiago descoñecía a función final á que se ía adicar o edificio. O CGAC tivo unha rimbombante inauguración chea de autoridades. Despois desta primeira exposición o CGAC estivo pechado durante un ano, mentras importantes expertos internacionais discutían sobre a función que tiña que ter a "caixa de mistos". Ao comezo ía ser un centro de arte contemporánea (de aí o seu nome). Os centros de arte nacen para conter soamente exposicións temporais, sen intención de posuír colección propia. Cos anos o CGAC reconvertíuse nun museo de arte contemporánea, adquirindo fondos propios para os que non conta nen con espazo suficiente nen cun taller de restauración e conservación en condicións.
En fin, así está o país. Primeiro facemos as cousas e logo pensamos que carallo facemos con elas. Véxase ese faraónico mausoleo fraguista que é a Cidade da Cultura.
|
Elementos do feito diferencial:
Rematan as obras do porto exterior de Ferrol. O porto fíxose antes da estrada que tiña que chegar a el. ¿Para que serve un porto sen estrada?.
Cando Alvaro Siza fixo o CGAC (Centro Galego de Arte Contemporánea) en Santiago descoñecía a función final á que se ía adicar o edificio. O CGAC tivo unha rimbombante inauguración chea de autoridades. Despois desta primeira exposición o CGAC estivo pechado durante un ano, mentras importantes expertos internacionais discutían sobre a función que tiña que ter a "caixa de mistos". Ao comezo ía ser un centro de arte contemporánea (de aí o seu nome). Os centros de arte nacen para conter soamente exposicións temporais, sen intención de posuír colección propia. Cos anos o CGAC reconvertíuse nun museo de arte contemporánea, adquirindo fondos propios para os que non conta nen con espazo suficiente nen cun taller de restauración e conservación en condicións.
En fin, así está o país. Primeiro facemos as cousas e logo pensamos que carallo facemos con elas. Véxase ese faraónico mausoleo fraguista que é a Cidade da Cultura.
27.3.05
"¿Como te llamas? ¿Como te llamas, por favor? Chica indie busca amor" (Tender Trap)
É moi difícil escribir os sentimentos, pero moito máis difícil resulta falar deles.
|
É moi difícil escribir os sentimentos, pero moito máis difícil resulta falar deles.
26.3.05
Onte fun ver Million Dollar Baby. O rostro impenetrable de Clint Eastwood devolveume as sesións de cine que organizabas aos inicios dos oitenta.
Na decadencia das sesións, diante da pantalla xigante e do video Beta, reuníanse soamente homes. Casados solitarios, solteiros e divorciados dende a época en que non había divorcio, que enchían as mesas de restos de Ducados e de copas baleiras de xenebra e café irlandés. Escépticos cheos de soños sulagados, de poucas falas, dos que calan máis do que contan. Tipos que pensaban como Garci que "la amistad con una mujer es algo demasiado decente como para ser bueno". Xente que disfrutaría coa primeira parte de Million Dollar Baby. A típica historia na que Clint Eastwood aparece como un tipo duro pero sentimental, un auténtico profesional do seu deporte que tras moito insistirlle accede a adestrar a unha rapaciña que acada o éxito.
Imaxínoos vendo a película en silenzo, bebendo e fumando. Cada un na súa mesa, só. Sen comentarios, pagando relixiosamente e marchándose para casa despois do visionado. Algo semellante ao que nos pasou a nós, que nos trinta quilómetros de volta non cruzamos nen unha soa palabra do filme, pero si de fútbol... e maldito o que nos interesa o fútbol.
Nota ao pe: Para min o valor do argumento está no "xiro moral" do final da película, como ti me dixeches "as películas de boxeo teñen que ser de perdedores".
25.3.05
Imperfectamente PERIFÉRICOS: 5073 visitas.
Dende Galicia para o mundo. GALICIA: NOSOLOGRELO.
|
Dende Galicia para o mundo. GALICIA: NOSOLOGRELO.
A posmodernidade: cortar e pegar. A intertextualidade, o apropiacionismo ou o refuxio dos sentimentos. Que os demáis escriban, falen ou compoñan completando a túa propia obra.
24.3.05
Xéminis "Pasas por una etapa inestable No tienes claro cuáles son tus sentimientos y tus planes, así que es mejor darte un respiro".
"Should I aggrieved then wish she were less fair?
That were repugnant to my own desires.
She is admired, new suitors still repair
That kindles daily love´s forgetful fires.
Rest, jaleous thoughts, and thus resolve at last:
She hath more beauty than becames the chaste."
I must complain, John Dowland.
23.3.05
Javier Romañach, tetrapléxico, fala dende o seu ateísmo do dereito a unha vida digna. "Todos sabemos lo que es una muerte digna, una muerte corta e indolora. Pero ¿Qué es una vida digna?".
22.3.05
Vintaoito de xuño de mil novecentos trinta e seis, "O SANTO PUCHERAZO" (en palabras de Pousa Antelo).

Cartel de Díaz Baliño en prol do Estatuto
21.3.05
Fronte a fronte, liñas paralelas infinitas (unha branca e outra gris) que nunca se tocarán en ningún punto.
|
20.3.05
"Yes, you know, you look so fine" (Sidonie)
Pensamentos en espiral, temibles mareas brancas, tristeza e dúbida.
|
Pensamentos en espiral, temibles mareas brancas, tristeza e dúbida.
18.3.05
"Los Ángeles se encuentra generando el museo total, la transformación del propio cuerpo. Ya conocíamos los avances de cirugía estética, pero hoy en día la invención del láser abre nuevos y múltiples horizontes, alentando la transformación del cuerpo en obra de arte. Ahora nos podemos reducir el vientre o las nalgas por un precio módico, acortar el colon para comer menos o adelgazar sin hacer régimen, retirar la grasa de los muslos, ponernos implantes pectorales, operarnos los senos, evidentemente para hacerlos más grandes o más pequeños, depilarnos todo el vello o reimplantarnos todo el cabello. El cuerpo entero puede ser remodelado. ¿El futuro será completamente influenciada por la cultura californiana? ¿Representa esta el porvenir del mundo capitalista? ¿Vamos a estar todos "californicados" como dice la canción de los Red Hot Chili Peppers: Es el límite del mundo/ y de la civilización occidental/ por mucho que el sol salga por el este/ las cosas siempre vuelve siempre a su lugar./ Todo el mundo sabe que Hollywood vende su "Californicación"/ Si le pagas bien a tu cirujano / romperás el hechizo de tu vejez/ Tú, famoso, ¿de verdad es así tu barbilla?/ o es que estás luchando contra la edad.
Como para simbolizar la "comodificación" general de la que acabamos de hablar, las últimas páginas del LA Weekly están cubiertos de fotos de prostitutas que no han dudado en aprovechar la técnica del láser para convertirse en obras de arte deseables.
Tal vez estaremos californicados, pero seguiremos yendo a los museos a ver grandes exposiciones en la que los impresionistas sucederán a Toulouse Lautrec y a los expresionistas abstractos. Iremos jugar a Las Vegas y compraremos muchas cosas a lo largo y ancho del mundo en los centros construidos por Jon Jerde. ¿Les da miedo acaso? No teman, porque California además del rejuvenicimiento nos ofrece como regalo, gracias al láser, el alargamiento del pene y el estrechamiento de las vaginas.
¡Alegrémonos, es cierto que nos prometen un siglo de pocas Luces, pero se encuentra habitado por tantos orgasmos!"
Sergue Guilbaut en ¿Musealización del mundo o la californicación de Occidente? (Artigo pubricado na revista Quintana)
14.3.05
|Tradicionalmente a considerada como "baixa cultura" apropiábase e dixería a "alta cultura". O pop invirte este fenómeno. Neste movemento é a vangarda a que se apropia do kitsch. A "alta cultura" imita entón á "baixa cultura", fenómeno que Umberto Eco denomina como "a vinganza da vangarda".
Jaspers Johns, artista prepop, recolle do cotiá símbolos perfectamente recoñecibles polo americano medio e baleiraos de significado. Famosas son as súas bandeiras norteamericanas, os seus mapas de Estados Unidos, pero sobre todo, as súas dianas. As dianas convertiranse nos sesenta nun auténtico icono pop. Un obxecto do cotiá convertirase en pintura, deixando de formar parte da "cultura popular" ascendendo á "alta cultura".
Jaspers Johns, artista prepop, recolle do cotiá símbolos perfectamente recoñecibles polo americano medio e baleiraos de significado. Famosas son as súas bandeiras norteamericanas, os seus mapas de Estados Unidos, pero sobre todo, as súas dianas. As dianas convertiranse nos sesenta nun auténtico icono pop. Un obxecto do cotiá convertirase en pintura, deixando de formar parte da "cultura popular" ascendendo á "alta cultura".
Pero finalmente triunfa o kitsch e da "vinganza da vangarda" pásase á "vinganza do kitsch" que volta a dixerir os novos elementos da "alta cultura". Así as dianas trasládanse das millonarias obras pictóricas de Johns á cortiña da miña ducha.
11.3.05
A primeira hora da mañá a voz desorientada de Gabilondo falaba de varios atentados. Pouco despois interviña o lehendakari cheo de dor. Nese intre todos pensabamos que era ETA (salvo Otegui). Ti chegabas a crase chorando porque ninguén che collía o teléfono en Madrid. Acebes sentenciaba: efectivamente era ETA, esa era a única liña posible de investigación.
Os trens estoupaban cheos de dogmas e odios e deixaban de ser un icono romántico de despedidas cinematográficas para convertirse en servos da morte nos que viaxaban o que hoxe son ausencias.
Días despois, Miguel D´Ors escribía:
Por una muerte
Uno se muere así, cuando tenía
un cigarro en la mano (que aparece
humeando, después, sobre el asfalto),
cuando había una letra pendiente, un libro abierto,
un cuento a medias (que los niños nunca
sabrán como termina);
uno se muere así, de golpe, abandonando
su ropa en el armario y sus asuntos
y su reloj parado en una hora
-la de la muerte en punto- (o sin pararse
y entonces es más triste todavía
porque la ves seguir, infiel al amo),
y a lo mejor aún llega alguna carta
con las señas del muerto
y hace llorar de puro no saber...
Después de morir uno, mientras uno
está muriendo, se abre
una ferretería, pintan una fachada
y el muerto ya es ajeno y todo nos lo aleja.
Las yerbas del olvido
empiezan a crecer sobre su tumba.
E eu, tremo de silenzo cada vez que o leo.
42.jpg)




