31.1.05
Variacións:
"Mentiras, mentiras, mentiras" (Shakespeare)
Ela teclea ao meu carón ilusión e sorrisos a través do chat. Ela, unha Mdme. Bovary da idade cibernética.
"El cine español es: políticamente ineficaz, socialmente falso, intelectualmente ínfimo, estéticamente nulo e industrialmente raquítico" (J.A. BARDEM nas Conversaciones Cinematográficas de Salamanca celebradas en maio de mil novecentos cincuenta e cinco)
Variacións:
"Presentarse or no presentarse" (Shakespeare)
28.1.05
Crónicas dende o Bierzo....
CFD.-Corresponsal
CFD.-Corresponsal
"La incertidumbre sobre las condiciones y el momento de la llegada del Tren de Alta Velocidad en su paso hacia Galicia y otra serie de polémicas mantienen el pulso de la actualidad en la comarca, donde los políticos socialistas insisten en tener fe en los compromisos del Gobierno con El Bierzo por la condición de leonés de Zapatero. Zapatero nos va a ayudar por ser de donde es, no se cansan de decir en las ruedas de prensa".
ZP entre "no nos falles" e o "Plan Galicia de mierda". Dame a impresión que, como debuxou Máximo, seguiremos sendo os que "están lejos".
27.1.05
Xéminis: "Estarás inmerso en actividades presentes que abordan todo tu tiempo"
|
26.1.05
Se soubese a tranquilidade que transmite á miña vida co seu sorriso, igual un longo paseo pola area de Miño. Nunca o saberá porque nunca llo direi, e seguirá sorrindo.
25.1.05
Intertextualidade:
quiero que sepas que ya me esperaba que esto ocurriera y que no pasa nada / solo me da la razon / y que estaba aprendiendo de cada momento que he estado contigo / y pienso aplicar contra mis enemigos tus tacticas sucias de acoso y derribo / pero tambien he sacado lo bueno de todo este enredo / y quiero que sepas que espero que acabes colgando de un pino / cuando veas lo imbecil que has sido / cuando veas que lo has hecho fatal / y que quiero que sepas que ha sido un infierno estando contigo / el infierno es lo mas parecido / te pareces un poco a satan / quiero que sepas que me he acostumbrado a tus putas escenas de ahora me largo / largate ya de una vez que seria una suerte si no vuelvo a verte en los proximos años/ por mi que podias tirarte de un tajo/ que ya lo que hablas me trae sin cuidado / si me pongo a pensarlo un momento tal vez lo prefiero / asi que ya sabes que espero que acabes pegandote un tiro / cuando veas lo imbecil que has sido / cuando veas que lo has hecho fatal / y que quiero que sepas que ha sido un infierno estando contigo / que por poco no acabas conmigo / pero soy dificil de matar / y que quiero que sepas que ha sido un infierno estando contigo / el infierno no es tanto castigo / te pareces bastante a satan
(Los Planetas)
24.1.05
En Todo sobre mi madre a pecurialiridade das situacións está envolta polo drama dunha maternidade tráxica, unha maternidade que provoca dor. Tema que aparece reflexado nun dos intertextos que Almodóvar inserta na película, o extraído da montaxe teatral Haciendo Lorca de Lluis Pascual, un texto que mixtura Bodas de Sangre e Yerma:
HUMA. Hay gente que piensa que los hijos son cosa de un día. Pero se tarda mucho. Mucho. Por eso es tan terrible ver la sangre de un hijo derramada por el suelo... Una fuente que corre durante un minuto y a nosotras nos ha costado años. Cuando yo descubrí a mi hijo, estaba tumbado en mitad de la calle. Me mojé las manos de sangre y me las lamí con la lengua. Porque era mía. Los animales los lamen, ¿verdad? A mí no me da asco de mi hijo. Tú no sabes lo que es eso. En una custodia de cristal y topacios pondría yo la tierra empapada por su sangre.. (texto non incluido no guión orixinal do filme)
Almodóvar fálanos a través de Lorca do profundo pesar dunha nai que perde ao seu fillo, do desgarro que sentiu Manuela a perder a Esteban. Pero en Todo sobre mi madre a maternidade tamén provoca frustración pola incomprensión (como no caso da irmá Rosa e a súa nai) e morte (a relixiosa que morre ao dar a luz).
No discurrir narrativo da historia hai que destacar o protagonismo que no filme ten Manuela. Unha nai diferente ao resto de nais da filmografía de Almodóvar que en nada nos lembra á “muller popular” (interpretada por Chus Lampreave en La flor de mi secreto, pola nai do realizador manchego en Átame ou polas “galegas” de La mala educación) e que pouco ten que ver tamén coa glamourosa Becky del Páramo de Tacones lejanos. Manuela é unha muller de nacionalidade arxentina, bastante xoven, moi guapa e que está soa. Un persoaxe consistente e verosímil ao que da vida de xeito magnífico Cecilia Roth.
HUMA. Hay gente que piensa que los hijos son cosa de un día. Pero se tarda mucho. Mucho. Por eso es tan terrible ver la sangre de un hijo derramada por el suelo... Una fuente que corre durante un minuto y a nosotras nos ha costado años. Cuando yo descubrí a mi hijo, estaba tumbado en mitad de la calle. Me mojé las manos de sangre y me las lamí con la lengua. Porque era mía. Los animales los lamen, ¿verdad? A mí no me da asco de mi hijo. Tú no sabes lo que es eso. En una custodia de cristal y topacios pondría yo la tierra empapada por su sangre.. (texto non incluido no guión orixinal do filme)
Almodóvar fálanos a través de Lorca do profundo pesar dunha nai que perde ao seu fillo, do desgarro que sentiu Manuela a perder a Esteban. Pero en Todo sobre mi madre a maternidade tamén provoca frustración pola incomprensión (como no caso da irmá Rosa e a súa nai) e morte (a relixiosa que morre ao dar a luz).
No discurrir narrativo da historia hai que destacar o protagonismo que no filme ten Manuela. Unha nai diferente ao resto de nais da filmografía de Almodóvar que en nada nos lembra á “muller popular” (interpretada por Chus Lampreave en La flor de mi secreto, pola nai do realizador manchego en Átame ou polas “galegas” de La mala educación) e que pouco ten que ver tamén coa glamourosa Becky del Páramo de Tacones lejanos. Manuela é unha muller de nacionalidade arxentina, bastante xoven, moi guapa e que está soa. Un persoaxe consistente e verosímil ao que da vida de xeito magnífico Cecilia Roth.
23.1.05
Época de nervos e esquemas, tarde píache.
Beleza e decadencia
|
Beleza e decadencia
Ofelia, Millais.
22.1.05
Intertextualidade:
Condenado
a mirarte desde fuera
y dejar que te tocara el sol.
Y si fuera
mi vida una escalera
me la he pasao entera
buscando el siguiente escalón
convencido
que estás en el tejado
esperando a ver si llego yo.
|
Condenado
a mirarte desde fuera
y dejar que te tocara el sol.
Y si fuera
mi vida una escalera
me la he pasao entera
buscando el siguiente escalón
convencido
que estás en el tejado
esperando a ver si llego yo.
(EXTREMODURO)
21.1.05
Enganando á tristura con esperanza.
"El hombre es un dios cuando sueña y un mendigo cuando reflexiona"
Idea xenial que non resulta tan xenial:
Ligar cunha rapaza guapa e interesante que ten mozo.
"¿Qué bonita es Mar adentro que grisácea es la realidad?"
|
"El hombre es un dios cuando sueña y un mendigo cuando reflexiona"
(Hölderlin)
Idea xenial que non resulta tan xenial:
Ligar cunha rapaza guapa e interesante que ten mozo.
"¿Qué bonita es Mar adentro que grisácea es la realidad?"
(Carlos Boyero)
20.1.05
Tacho e volto e escribir. Escribo isto mentras espero a que me atendan na cafetería. As esperas en solitario resúltanme moi incómodas, mentras o resto da xente está inmersa en corversas que sen nengunha dúbida trocaran o curso da historia eu miro para o aire, para o teito, para a fiestra, para a mesa, para o chan e para a rapaza con pintas de interesante que está de costas a min.
Xeralmente me abstraío da espera sumerxíndome nas columnas dalgún xornal, pero hoxe non hai diario libre, así que de volta a mirar ao aire, ao teito, á fiestra, á mesa, ao chan e á rapaza con pintas de interesante.
Canso xa de mirar saquei a miña axenda azul e púxenme a escribir. Algunha persoa da cafetería seguro que se preguntou que carallo escribía con tanto interse. Se soubesen que era so isto, un instante atrapado, algo tan típicamente burgués, Proust en postadolescente ou narrativa breve impresionista para medio dixital.
Xeralmente me abstraío da espera sumerxíndome nas columnas dalgún xornal, pero hoxe non hai diario libre, así que de volta a mirar ao aire, ao teito, á fiestra, á mesa, ao chan e á rapaza con pintas de interesante.
Canso xa de mirar saquei a miña axenda azul e púxenme a escribir. Algunha persoa da cafetería seguro que se preguntou que carallo escribía con tanto interse. Se soubesen que era so isto, un instante atrapado, algo tan típicamente burgués, Proust en postadolescente ou narrativa breve impresionista para medio dixital.
Xa se achega Juan, a persoa que pon fin a este relato interrumpido pola realidade.
19.1.05
"...si quisieras nos podríamos juntar en la otra cara lunar a escondidas,a escondidas..." (La Buena Vida)
SUBLIME?
Orange and Yellow
M. Rothko, 1956
18.1.05
MADRID
O segundo día da súa estancia en España, mentras tomaba unha caña cuns compatriotas, ahegouselle un tipo xigantesco que estaba visiblemente borracho. "¿Levasme a casa?" preguntoulle. Un dos seus compatriotas díxolle que era de fiar así que aceptou a petición.
Na viaxe case non cruzaron palabra, simplemente el lle ía indicando o camiño a escoller en cada intre. En seis quilómetros xa estaban na casa, un piso nun enorme bloque de edificios dun novo barrio da periferia madrileña.
O tipo saliu do coche con dificultade, abriu o maleteiro, e berrou "¡Mira, mira!". El baixou do coche e achegouse ata o maleteiro, tapados torpemente por unha manta había unha morea de pequenas bolsas de cocaína.
"Toma, para o taxi" - púxolle na man mil cincocentos euros- "Isto é unha propina porque a viaxe é curtiña. A próxima vez será moito máis se ti queres. A máis quilómetros máis cartos, a máis quilos máis cartos".
Voltou a casa nun taxi. Seguía sen saber o idioma, sen traballo, sen amigos... pero tiña mil cincocentos euros no peto por conducir seis quilómetros. " A próxima vez, se ti queres, a próxima vez..."
17.1.05
A min o Gran Vidro ponme tristísimo. A obra de Duchamp fala da imposibilidade do amor. Nove solteiros descabezados turrando por unha máquina do amor que consigue que a noiva se desnude pero non que se enamore. O drama detrás da ironía (como en Woody Allen ou Periféricos), a vida propia escrita, pintada, filmada ou pensada para outros, o autor convertido en espectador, a intertextualidade entre vida e obra, a cínica honestidade.
Axenda cultural
O profesor do Departamento de Historia da Arte da USC, Antonio Garrido Moreno, participará este mércores, día 18, no I Ciclo de Conferencias Abertas Lecturas para a Historia da Arte do Departamento de Historia da Arte. A súa intervención, que terá lugar ás 20:00 horas na Aula Magna da Facultade de Xeografía e Historia, leva por título ‘Tradición e innovación tecnolóxica na arte do século XX. Da obra gráfica á gráfica dixital’.
Seguindo a súa liña de investigación do estudo da arte do século XX, Antonio Garrido tomará como punto de partida a historia da obra gráfica tradicional para desenvolver a súa evolución ata a gráfica dixital. Paralelamente fará unha reflexión sobre a aparición doutras novas técnicas creativas englobadas na ‘Gráfica dixital’ e a súa incidencia en aspectos específicos do sistema artístico do século XX.
Na conferencia intervirá tamén a bolseira de investigación Pilar Díez del Corral cunha comunicación titulada ‘¿Qué nos din os vasos gregos?’.
16.1.05
Da arte contemporánea:
"¿En que se diferencia una pared desconchada de un cuadro de Antoni Tápies?
En que un cuadro de Tápies vale muchísimo más." (Albert Boadella)
Facendo mitoloxía nacional:
"¿En que se diferencia una pared desconchada de un cuadro de Antoni Tápies?
En que un cuadro de Tápies vale muchísimo más." (Albert Boadella)
Facendo mitoloxía nacional:
José Selier Loup, francés afincado na Coruña , tiña unha cámara en maio de mil oitocentos noventa e sete coa que rodou o vinte de xuño dese ano El entierro del general Sánchez Bregua, que probablemente sexa a primeira producción autóctona de España. Desminte isto que a Salida de misa de doce del Pilar de Zaragoza, estreado en outubro de mil novecentos noventa e sete, é o inicio do cinema español.
Proxectos para este novo milenio: Ir a Lyon.
15.1.05
Levanto a vista como un estúpido cada vez que se abre a porta da biblioteca. ¿Quen carallo espero que entre?.
¿O comunismo? Pois como o Monumento á III Internacional de Tatlin, unha fermosa maqueta.
¿A verdadeira amizade? Cando compartes rutina e silenzos.
|
¿O comunismo? Pois como o Monumento á III Internacional de Tatlin, unha fermosa maqueta.
¿A verdadeira amizade? Cando compartes rutina e silenzos.
14.1.05
A ver clase, que levante a man os que se leron o plan Ibarretxe, non vale mentir Pepiño.
Facendo mitoloxía nacional:
|
Despois do plan:
O termo de España non englobará ao anteriormente denominado estado español. Tampouco se poderá falar de España e os seus estados (o posesivo estaría mal utilizado). O correcto será falar de España e o estado libre asociado do País Basco.
Facendo mitoloxía nacional:
Miss Ledya filme de 1916. Primeira película galega de argumento.
13.1.05
Da arte contemporánea (de Ubrique a Francfort)
"La única novia que tengo, asín te lo digo, es la pintura" (Humberto Janeiro)
|
"La única novia que tengo, asín te lo digo, es la pintura" (Humberto Janeiro)
"Barrenderos de Francfort inicineran por error una obra -unha escultura de Michael Beutler- expuesta en la calle (...) No tenía ningún cartel y el aire la había destrozado en parte - ha alegado el jefe de Francfort Limpio (...) Por su parte Beutler ha hecho gala de un excelente sentido del humor y no presentará demanda alguna, rencompensando de esta forma la sinceridad exhibida por el pulcro jefe de Francfort Limpio" (EL MUNDO 11/01/05)
12.1.05
Vinte días para o primeiro exame e contando...
A demanda dos nenos do coro
|
A demanda dos nenos do coro
"Un grupo de antiguos escolares londinenses que participó en el clásico tema de Pink Floyd ’Another Brick In The Wall’, grabado en 1979, ha presentado una demanda en la que pide los ’royalties’ generados por el tema y que nunca ha cobrado. Las voces en coro de 23 estudiantes de la escuela Islington Green de la capital británica fueron grabadas para la canción, en el momento en que se escucha ’We don’t need no education’ (’No necesitamos educación’). Tras escuchar la canción, la directora del centro prohibió a los alumnos aparecer en televisión o en el vídeo, lo que dificultó que éstos pudieran reclamar su parte en los derechos. A pesar de ello, el centro recibió 1.000 libras por la grabación. El álbum vendió 12 millones de copias y el ’single’ fue número 1 en Gran Bretaña y EEUU. El profesor de música Alun Renshaw llevó a los estudiantes, sin el permiso de la directora, a un estudio de grabación que había cerca del colegio, después de haber contactado con el representante de Pink Floyd. La letra "We don’t need no education/we don’t need no thought control/no dark sarcasm in the classroom/teachers leave them kids alone" (’No necesitamos educación/no necesitamos el control de nuestros pensamientos/ningún sarcasmo oscuro en la clase/profesores dejad a los niños solos) fue descrita por la Autoridad Educacional de Londres como "escandalosa"". (en www.periodistadigital.com/secciones/economia/object.php?o=37085)
11.1.05
Por suposto o filme non era La importancia... pero isto ao habitual de PERIFÉRICOS non lle debe sorprender. Dinme conta do erro cando vin que na pantalla saía o emblema da mítica casa francesa PATHÉ, en vez de La importancia... entrara a ver Los niños del coro.
Eu xa vira este filme en versión orixinal con subtítulos (neste caso recomendo este tipo de visionado) en CINEUROPA no santiagués Teatro Principal. Precisamente a semana pasada falara del cun amigo cinéfilo (dos de verdade) e comentábamos que sería moi interesante a comparazón entre este filme e a subtrama de La Mala Educación (flamante premio da Crítica Neoiorquina) que se desenvolve no internado. Unha mesma época filmadas dende concepcións opostas. A lembranza infantil resentida de Almodóvar frente o recordo tenro pero sen concesións de Barratier.
Los niños del Coro é un conto marabilloso, deses que tan ben sabe facer o cine francés últimamente, que relata a vida nun internado de rapaces nos tempos da posguerra. Un conto marabilloso que por certo remata nunha atípica parada de bus (Los niños del coro non podería rematar nun aeroporto) e que eu gracias a un erro puiden disfrutar por segunda vez para voltar a casa cun sorriso nos beizos e sen poder parar de lembrar a súa preciosa banda sonora.
Axenda Cultural
A investigadora da USC Belén Castro Fernández pronunciará este mércores, día 12, ás 20:00 horas na Aula Magna da Facultade de Xeografía e Historia, a conferencia ‘A promoción do Camiño de Santiago nos anos 50 e 60, restauracións e rehabilitacións’ enmarcada no I Ciclo de Conferencias Abertas Lecturas para a Historia da Arte.
Belén Castro centrará a ponencia na súa liña de investigación en torno á recuperación do patrimonio cultural en Galicia no século XX, dándolle maior relevancia ás actuacións do arquitecto Pons Sorolla. A revitalización progresiva producida no Camiño de Santiago durante a segunda metade do século XX estivo vinculada coa celebración dos sucesivos Anos Santos Xacobeos. Así, con motivo da conmemoración de dous deles, en 1954 e 1965, promoveuse a ordenación urbanística e a restauración de importantes zonas e monumentos nas rutas de peregrinación. Sen dúbida, como porá de manifesto Belén Castro na súa conferencia, a chegada do Camiño Francés a Santiago, a entrada da Ruta Portuguesa a Galicia por Tui e o traslado da poboación de Portomarín na Vía Francíxena constitúen tres áreas de necesario estudo para a súa valoración.
Este mércores tamén tomará a palabra o becario de investigación Manuel Segade Lodeiro cunha comunicación titulada ‘Historia do corpo’.
Belén Castro centrará a ponencia na súa liña de investigación en torno á recuperación do patrimonio cultural en Galicia no século XX, dándolle maior relevancia ás actuacións do arquitecto Pons Sorolla. A revitalización progresiva producida no Camiño de Santiago durante a segunda metade do século XX estivo vinculada coa celebración dos sucesivos Anos Santos Xacobeos. Así, con motivo da conmemoración de dous deles, en 1954 e 1965, promoveuse a ordenación urbanística e a restauración de importantes zonas e monumentos nas rutas de peregrinación. Sen dúbida, como porá de manifesto Belén Castro na súa conferencia, a chegada do Camiño Francés a Santiago, a entrada da Ruta Portuguesa a Galicia por Tui e o traslado da poboación de Portomarín na Vía Francíxena constitúen tres áreas de necesario estudo para a súa valoración.
Este mércores tamén tomará a palabra o becario de investigación Manuel Segade Lodeiro cunha comunicación titulada ‘Historia do corpo’.
10.1.05
Ás veces cando as paredes da habitación pesan demasiado saío a dar unha volta so sen rumbo fixo. Case sempre remato por ollar as carteleiras dos meus dous cines compostelás: o Compostela e o Valle Inclán.
Onte vin que no Compostela puñan La importancia de llamarse Ernesto. O meu primeiro curso en arte devoraba Wilde porque soñaba con Oxford (agora soño con Manhattan). Lembro con agarimo a miña lectura desa peza teatral, ademáis no radiofónico Cowboys de Medianoche o ínclito Torres Dulce falaba moi ben dun dos seus protagonistas.
Fixen cola. A parella de diante pediu dous billetes para a sala catro. Eu pedín un para La importancia de llamarse Ernesto. Entrei no cine e dinme conta de que esquecera mirar a sala. Por non preguntar deixeime guiar polo corazón e fun á sala catro seguindo á parella que tiña diante na cola.
Entrei na alongada e estreita sala catro do Compostela. Púxenme bastante diante para mitigar o crecemento da miña miopía. Ao meu carón había unha parella multirracial. Ela, unha negra inmensa con acento americano, explicáballe ao seu acompañante os diversos significados do título de La importancia... Parece entón que acertei -pensei. A música (pop yankee comercial) cesou e as luces se apagaron. O filme comezou sen trailers... (To be continued)
Axenda cultural (IMPRESCINDIBLE!!)
O profesor do Departamento de Historia da Arte da USC Miguel Anxo Rodríguez pronunciará este martes, día 11, ás 20:00 horas na Aula Magna da Facultade de Xeografía e Historia, a conferencia ‘Escultura abstracta na periferia. Aproximacións a outra tradición’. Deste xeito o Departamento de Historia da Arte reanuda, logo das vacacións de Nadal, o seu I Ciclo de Conferencias Abertas Lecturas para a Historia da Arte.
A escultura abstracta en rexións periféricas de Europa presenta unhas singulares características que fixeron que desde a crítica e historia da arte se adoitara interpretar sempre a partir do tópico de ‘tradición e modernidade’, como se esta escultura fose consecuencia duns modos de traballo que se perpetuaron no tempo, mesturados con formas modernas. Así, o profesor Rodríguez Fernández fará unha revisión destas ideas porque non atenden á forte carga de intencionalidade das propostas dos artistas, “a selección que estes fan das formas, materiais ou procedementos tradicionais é moi consciente e premeditada”.
Na súa conferencia centrarase nos casos vasco e galego, aludindo ao contexto socio-cultural. Na segunda metade do século XX foron varios os escultores vascos e galegos que adoitaron materiais e modos de traballo propios dos oficios populares. Así, é significativo que estas aproximacións tan frutíferas para os artistas se deran en momentos de crise de lexitimidade das academias de Belas Artes e de decadencia dos oficios populares.
Tamén este martes, día 11, Pedro de Llano Neira exporá unha comunicación titulada ‘Crítica de arte en Clement Greenberg’.
9.1.05
Dende o Bierzo, tradicional aspiración imperialista galega, chegánme novas deste curioso movemento político
MOVEMENTO MONÁRQUICO COROA GALEGA
|
MOVEMENTO MONÁRQUICO COROA GALEGA
MNCG é unha movemento nacional galego que cre que a monarquía é o forma de goberno que debe adoptar a nación galega.
A visión da monarquía do MNCG non é a da monarquía da nación española, Galicia non é un país mediterráneo, somos un país atlántico, e polo tanto miramos ao norte: Dinamarca, Noruega ou os Países Baixos son as nosas referencias: Monarquías comprometidas co pobo, lume ardente que mantivo o espírito nacional durante a ocupación nazi.
Alguén inxenuamente pode pensar que abondaría que o Rei de España for proclamado Rei de Galicia, pero nós non queremos reis estranxeiros, o noso país precisa a súa propia soberanía, polo tanto propugnamos a creación dunha dinastía real galega. Será unha Asemblea Constituínte do Reino de Galicia a que decida que dinastía debe constituír a familia real galega, esa mesma Asemblea decidirá tamén a nosa relación co Reino de España e coa Unión Europea.
Somos conscientes que somos un movemento pequeno, escasamente coñecido polo pobo galego, non recibiremos aloumiños dos nacionalistas nin dos monárquicos españois, pero non nos importa, temos un camiño por diante, longo... moi longo, e non renunciaremos ás nosas ideas.
8.1.05
¿El? Asquerosamente perfecto.
¿Eu? Perfectamente prescindible.
Placer, éxito, fugacidade...
|
¿Eu? Perfectamente prescindible.
Placer, éxito, fugacidade...
Andy Warhol Marilyn
"Que allá en el otro mundo,
en vez de infierno encuentres gloria
y que una nube de tu memoria
me borre a mi"
en vez de infierno encuentres gloria
y que una nube de tu memoria
me borre a mi"
(Échame la culpa a mi)
7.1.05
Apuntamentos, apuntamentos....
Nos anos finais dos noventa España entra nun proceso de forte crecemento económico en parte propiciado polos fondos de cohesión europeos. Sen embargo, medidas como o despido libre, o fomento das empresas de colocación de traballo temporal, a política de prexubilacións de moitas industrias provocan o aumento da precariedade laboral e a conseguinte inestabilidade social acompañada dun aumento da desigualdade entre clases.
Angustia...
Angustia...
J. Pollock Lavender Mist
6.1.05
Violencia, represión e medo
Willem De Kooning Woman I
|
Willem De Kooning Woman I
5.1.05
-Bueno nena, vaíseche ir o CASTROMIL
-E ti non ves?
-Non nena, non. Eu no bus maréome, aínda se fose un avión. Pero nena que quero que saibas que sempre...
-¿Que sempre que?
-Que sempre nos quedará Goiriz
|
-E ti non ves?
-Non nena, non. Eu no bus maréome, aínda se fose un avión. Pero nena que quero que saibas que sempre...
-¿Que sempre que?
-Que sempre nos quedará Goiriz
4.1.05
Serpenteando por Calderería, máis xente polas rúas en vísperas de Reis que en pleno fervor xubilar.
Casablanca remata nun aeroporto, a última escea tamén podería transcurrir nunha estación de tren pero NUNCA, NUNCA, NUNCA nunha estación de bus (nunca insisto).
A crise posmoderna afecta á identidade das persoaxes xa que non podemos cambiar o mundo cambiemos polo menos o noso aspecto (VOZ EN OFF do documental Todo sobre Pedro). ¿Cun xersei granate de rombos? -engado eu.
Casablanca remata nun aeroporto, a última escea tamén podería transcurrir nunha estación de tren pero NUNCA, NUNCA, NUNCA nunha estación de bus (nunca insisto).
A crise posmoderna afecta á identidade das persoaxes xa que non podemos cambiar o mundo cambiemos polo menos o noso aspecto (VOZ EN OFF do documental Todo sobre Pedro). ¿Cun xersei granate de rombos? -engado eu.
3.1.05
Recalcitrantemente burgués ou os novos xeitos de provocar
Un xersei de pico granate de rombos brancos e negros que me acabo de mercar (absolutamente antierótico)
Proposta de nomes para un grupo de pop naif
A VENGANZA DA VANGARDA
Proposta de nomes para un conxunto feminino postpunk
ASASINAS PREMENSTRUAIS
"Marisa es la quintaesencia de la interpretación (...) una actriz que actúa frente a una cámara y es también un monstruo de la escena. Es algo que se tiene o no se tiene. Su forma de caminar en un escenario o en un plató es majestuosa, es algo que no se aprende" (PEDRO ALMODÓVAR)
Un xersei de pico granate de rombos brancos e negros que me acabo de mercar (absolutamente antierótico)
Proposta de nomes para un grupo de pop naif
A VENGANZA DA VANGARDA
Proposta de nomes para un conxunto feminino postpunk
ASASINAS PREMENSTRUAIS
"Marisa es la quintaesencia de la interpretación (...) una actriz que actúa frente a una cámara y es también un monstruo de la escena. Es algo que se tiene o no se tiene. Su forma de caminar en un escenario o en un plató es majestuosa, es algo que no se aprende" (PEDRO ALMODÓVAR)
2.1.05
¿Malos tempos para a lírica?
"El Quijote te pone, como dicen los jóvenes ahora". (MINGOTE)
|
Rencontros forzados, saúdos forzosos, nada é o que foi aínda que segamos sendo como en Splendor in the grass.
"El Quijote te pone, como dicen los jóvenes ahora". (MINGOTE)
1.1.05
Ano novo, vida vella.
VARIACIÓNS:
"Yo quiero ser una chica Gayoso como Sonia, como Yolanda, como Beatriz Manjón, un poquito lista, un poquito tonta" (JOAQUÍN SABINA)
SUPUESTOS:
"Me encanta que los planes salgan bien" (IBARRETXE)
Xéminis: "Vuelquese en solucionar sus problemas más próximos, no intente abarcar más de lo que se sienta capaz, podría encontrarse a corto plazo con alguna situación embarazosa. Si se preocupa demasiado por su salud es muy posible cualquier pequeño problema se haga más grave. No sea alarmista su salud por ahora seguirá en un aceptable estado".
