PERIFÉRICOS

A través dunha plástica pictórica de cromatismo intenso, horror vacui e tardo-tardísimo cubismo Macías trasládanos na súa exposición da Casa da Parra (SdC) a un mundo festivo e popular de inxenuidade e inocencia. A idea non é mala: acadar un "sello propio" bebendo da pintura de Laxeiro e Picasso. A idea non é mala pero Macías esquece que non vive no tempo de Picasso ou Laxeiro. Isto convirte a cada unha das súas "evasións" nun documento anacrónico, herdeiro dunha arte que foi e segue sendo pero que feita hoxe non sería.