PERIFÉRICOS

VARIACIÓNS:

Denantes mortos que sencilla (CASTELAO)

El mundo se desmorona y nosotros preguntámonos que é arte (CASABLANCA)

Reflexións artísticas:

Primeira contradicción da miña definición de arte-

Se arte é unha comunicación con intencionalidade artística que provoca unha emoción, o asasinato podería ser arte. Costame crelo. A vida sempre estará por riba da arte.

Argumento dunha posible curtametraxe:

Créditos en branco sobre negro. Mentras transcorren os créditos de fondo oénse ruidos típicos do previo dun concerto de música clásica (toses, besbellos, pitido anunciando que hai que entrar, acomodos nas butacas...)

Enfocado por unha cámara fixa sae a escea un pianista (vestido de rigorosa etiqueta, de idade avanzada, enxuto e con rostro de eminencia). O protagonista é iluminado cun foco que deixa o resto en penumbra. Saúda ao público que non se ve. Aplauso previo. Ceremoniosamente senta no piano. Silencio respetuoso do público.

Unha vez sentado abre a tapa do piano. Permanece quedo sen tocar nengunha peza. Pasado un minuto volta a pechar a tapa do piano e volta a abrila. Segue sen tocar nada. Ao minuto pasado repite unha vez máis esta operación. Pecha a tapa do piano e remata a obra.

O público aplaude con moita intensidade. O pianista saúda o público ceremoniosamente en repetidas ocasións. Sae da escea e volta a entrar cun ramo de flores. O público (que nunca se ve) segue aplaudindo.

Fundido en negro. Créditos finais en branco sobre negro acompañados de fondo polos ruidos da saída dun concerto.

Cutametraxe basado nunha obra do compositor contemporáneo John Cage.