PERIFÉRICOS

¡¡Non había nengunha pensión "La Corticela"!! Aínda menos mal que non nos mandaron para a Catedral de Santiago. Bueno, polo menos xa sabiamos a onde tiñamos que ir. "La Cortijana" era o noso sitio.

Collimos as mochilas do coche e alí nos diriximos. Chegamos e preguntamos polos precios. A triple saíanos a quince euros por barba. Asequible. ¿Algo por fin nos ía a saír ben?. Por suposto que non ¿acaso o dubidaches?. Como eran as dez da mañá o paisano quería cobrarnos dous días. Antes da tres da tarde cobra o día. Incrible!! Ou sexa que a esperar ata as tres da tarde.

Como tiñamos algo de fame fómonos a almorzar a un café con pintas de barato, un sitio para estar sentados e quentiños. Fixemos tempo e tempo no café. Limos e relimos os xornais, ata os locais. Despois de duas horas alí e ante as inquisidoras miradas da camareira levantamos a tenda de campaña, collimos as mochilas, erguímonos, pagámos e fómonos sen rumbo.

Comenzamos un deambullar henrymilleriano polas peores barriadas de Logroño. Ao fin decidimos pousar mochilas e traseiros nun banco ao que lle daba ben o sol. E aí estabamos os tres coma tres vellos, falando e falando, chupando sol. Un sábado ao sol ata que chegaba a sombra que nos indicaba co seu frío que debíamos cambiar de banco.

Mañá á mesma bathora no mesmo batcanal non te perdas a derradeira parte.