PERIFÉRICOS

¡¡¡Filliña, filliña!!!. Ela estaba cega e sen embargo soubo quen eras. ¿Pero mamá como sabe que son eu?. Sabía que ías vir porque hoxe arresponseiche filliña, por iso souben que eras ti. Ela pasaba xa os noventa, había dous anos que se quedara cega polas cataratas e na parroquia a tiñan por milagreira tanto que o día anterior viñera un rapaz coa súa nai para rezase por el porque se ía examinar do carnet de conducir.

Isto é o que lembro desta historia dunha Galicia real que xa ninguén quere contar, escribir ou cantar. Quizáis porque durante un tempo xa se escribiu moito sobre ela.

¡¡¡Pacencia filliña, pacencia!!! sempre che dicía ela