PERIFÉRICOS

E foi nese intre, cando esperabamos de banco en banco, cando a cidade se desmaterializou e se converteu para nós nunha palabra, nunha frase, nunha conversa. Por riba da súa catedral, da súa zoa vella, dos seu barrios de inmigrantes, o que nos queda de Logroño son verbas de soños e lembranzas dun pasado que foi como non quixesemos que fose. Por iso voltaría a Logroño, para seguir falando.

Nos deron as tres, comemos nun Tele Pizza e fomos a La Cortijana onde alugamos unha triple. Pero nisto xa non hai poesía. Logo durmimos e durmimos.