PERIFÉRICOS

Durmín pouco. Cando durmo pouco vexo a vida especialmente gris, verde e marrón (e máis en Santiago). Así que hoxe é un deses días onde non me apetece nen pensar, nen escribir, nen rir, nen soñar. Aceptarei a postura de autómata propia dunha cultura de masas, sen ironías nen sublimazón do freaky. Xa fun a crase, agora comerei o menú do día nalgún bar (so), irei a tomar o café e a ler os xornais ao Rúa Nova (so), as tres menos cuarto farei cola para coller a entrada do documental que botan hoxe no Principal (so), irei a pagar a luz e a auga á inmobiliaria (so), mediatarei fundadamente se a telenovela e o comic son arte (so, ou iso espero), irei a unha conferencia (en compañía, ¿lástima?, bueno depende da compañía), as dez e media irei ao Principal (so), acostareime (so) e durmirei (so e moito -espero-). E mañá igual, ou semellante.